Review: Eric Andersen - Waves (Great American Song Series Vol.2)

Jongere lezers zullen het misschien niet geloven, maar ooit, in de prille jaren zestig, werden er liedjes geschreven & gezongen om de wereld te verbeteren. Yep! Aan het woord was de eerste generatie singer-songwriters, die countryblues, folk, rock-'n...

Jongere lezers zullen het misschien niet geloven, maar ooit, in de prille jaren zestig, werden er liedjes geschreven & gezongen om de wereld te verbeteren. Yep! Aan het woord was de eerste generatie singer-songwriters, die countryblues, folk, rock-'n-roll, country en de erfenis van Woody Guthrie tot sobere, zelfgeschreven luisterliedjes kneedden. Onder anderen Bono vond er als knaap een voedingsbodem voor zijn latere engagement. De zelfverklaarde bohémiens zongen over amoureuze en andere zorgen, maar ook over een betere wereld, of hoe klootzakken van bewindvoerders de wacht aangezegd moest worden. De koffiehuizen, folkclubs en cafés in Greenwich Village in New York waren het epicentrum, en artiesten als Bob Dylan, Phil Ochs, Richard Fariña, Tom Rush, Tim Hardin, Buffy Ste Marie, Tom Paxton, Fred Neil en Tim Buckley een paar van de pioniers. Ook present: een jonge Eric Andersen, die vandaag met 'Waves (Great American Song Series Vol. 2)' een coversaluut brengt aan zijn vrienden en strijdmakkers van weleer.

Vorig jaar koos Andersen op Vol. 1 ('The Street Was Always There') voor liedjes rond algemene thema's, op 'Waves' covert hij voornamelijk intiemere songs. Zo staat 'Once I Was' van Tim Buckley naast 'Ramblin' Boy' van Tom Paxton, 'Pale Blue Eyes' van Lou Reed (en Velvet Underground) naast 'Golden Bird' van (en met) banjospeler Happy Traum, of de minder bekende Dylan-song 'John Brown' (Dylan nam 'm ooit op voor het folktijdschrift Broadside) naast 'Changes' van Phil Ochs. Drie eigen nummers ook, waaronder het nieuwe 'Hymn of Waves', met zijn in New Orleans-ramptijden ietwat ongelukkige tekst maar natuurlijk geschreven in onverdachte pre-Katrina-tijden.

Het eindresultaat is een aangename folkrockplaat die de originele songs eer aandoet en ze tegelijk nieuw leven inblaast. Want zoals Andersen met zijn donkere stem 'Once I Was' of 'Pale Blue Eyes' inkleurt: nooit gedacht dat het kón. En met 'Today Is the Highway' (een hoogtepunt) en het live met Arlo Guthrie, Tom Rush en Judy Collins gezongen 'Thirsty Boots' bewijst de man zelf ook een begenadigd songschrijver te zijn. De hoofdtoon van 'Waves' is heimwee, en dat is een kiese emotie, maar Andersen houdt de dertien songs moeiteloos aan de goeie kant. Al is het dikken teut wat ene Robbie Woliver in het cd-boekje schrijft: 'We've heard it before, but they just don't write songs like these anymore.' Bullshit, vent!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234