Review: Erica Kennedy - Bling


'Bling' (Vassallucci) van Erica Kennedy is gehypet als een messcherpe satire op de rapindustrie, een jungle waarin gangstas en wankstas elkaar murw dissen terwijl ze zoveel mogelijk pussy en bling bling - poenige designerkleren, juwelen en buitenma...


'Bling' (Vassallucci) van Erica Kennedy is gehypet als een messcherpe satire op de rapindustrie, een jungle waarin gangstas en wankstas elkaar murw dissen terwijl ze zoveel mogelijk pussy en bling bling - poenige designerkleren, juwelen en buitenmaatse auto's - scoren. Wat de eerste helft van de roman betreft, valt daar weinig op af te dingen: Kennedy hangt een snedig rags to riches-verhaaltje op over Mimi, een eenentwintigjarig zangeresje van wie een demo op het juiste moment op het bureau van Lamont Jackson terechtkomt, de baas van Triple Large Entertainment (de man is een kruising tussen P.Diddy en Def Jam-stichter Russel Simmons met een fikse scheut Macchiavelli erdoor). Jackson wil zijn stal uitbreiden met een gloeiend hete R&B-act, en de half Haïtiaanse, half Italiaanse Mimi blijkt het gedroomde vlees voor zijn kuip.

Schrijfster Kennedy heeft in haar late tienerjaren zelf een rapproducer gedatet, behoort sindsdien tot een stuk of wat terminaal hippe incrowds en levert al jaren het betere rioolwerk voor Vibe Magazine en InStyle: geen wonder dus dat 'Bling' een aaneenschakeling is van ranzige scènes vol dronken homegirls die elkaar in dure discotheken bij de haren sleuren, rappende spierbundels voor wie 'keepin' it real' gelijkstaat aan 'met een dure SUV rijden' en superproducers die in een onderkomen landhuis zonder badkamer wonen. Dat 'Bling' daarmee iets van een who's who van de hiphop krijgt, maakt het boek er niet minder entertainend op.

Maar eens de helft voorbij gaat het met 'Bling' helaas sneller downhill dan destijds met de carrière van Vanilla Ice. Mimi ontdekt dat Lamont (met wie ze het inmiddels heeft aangelegd) zich wekelijks laat verwennen door zijn Russische masseuse, en dat het in de wereld van bling bling niet al goud is wat blinkt. Naar het slot haalt 'Bling' niet eens meer het niveau van de doorsneeweekendfilm. En dat is jammer, want dit had het literaire equivalent van een plaat van Public Enemy moeten zijn: een messcherpe analyse van black pride anno 2005 (of van het gebrek eraan; zwarte kids uit de getto's willen blijkbaar maar één ding: de American Dream van de blanke man), geschraagd door smakelijke roddels uit de coulissen van de rapscène. In plaats daarvan is Kennedy erin geslaagd van haar debuut een overgeproducet en opzichtig naar een Hollywood-verfilming lonkende prulroman te maken, en dat is a damn shame.

Tot slot nog even de uitgever dissen: de Nederlandse vertaling van 'Bling' is minder groovy dan een door Yves Leterme gefreestylede handleiding voor thuisbankieren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234