Review: Erik Spinoy - Boze Wolven

Adolf, gelukkige wolf.
Verzonnen zwarte alfamandie zich op sexy horden,de boeleerders van hetoergezonde roedel stort.
Oom wolf, gekaplaarsde gezelligheid:de zwarte as waarrond geolieden bloedwarm ons leven draait.Aanbeden graal van onze enigheid:de...

Bart Vanegeren

Adolf, gelukkige wolf.

Verzonnen zwarte alfaman
die zich op sexy horden,
de boeleerders van het
oergezonde roedel stort.

Oom wolf, gekaplaarsde gezelligheid:
de zwarte as waarrond geolied
en bloedwarm ons leven draait.
Aanbeden graal van onze enigheid:
de ogen dicht, de oren neergelegd,
onz' borstkas raakt de bodem haast.

Maar dat was ooit.
Vandaag koopt elke wolf zijn BMW,
Defender, Porsche of Chevy Corsica
en tart zijn medewolf.

Ons kijkt ons boudweg in het oog.

De strijd en huiselijkheid verlegd
naar het spookachtig lijf-aan-lijfgevecht
op markten, airconditioned, overdekt.

Adolf Hitler is maar een van de vele wolven die grommend de revue passeren in 'Boze wolven', de vijfde dichtbundel van Erik Spinoy. De lijvige verzameling poëzie had net zo goed 'Erik en de wolf' kunnen heten, al verloopt een en ander minder harmonieus dan bij Sergei Prokofiev. Spinoy belaadt de wolf honderdveertig bladzijden lang met alle slechts ter wereld: nationalisme, wreedheid, lafheid, seksuele gewelddadigheid, oorlogszucht.

Dat levert een heerlijk veelstemmige bundel op, waarin historische figuren, beroemde personages, verzonnen wezens, verstilde zielen en brulboeien mogen komen meejanken naar de maan. Waar Spinoy in vroeger werk met zijn boeken een muur tussen zichzelf en de lezer optrok, nodigt de belezenheid in 'Boze wolven' de lezer uit tot literair dollen. Bovendien beklijft zijn citeerkunst ook: vrolijk stelend wordt de kopieerlustige dichter 'die rare leegte / waar al het zijne vruchteloos / klauwend naar / verwees'. Zo zet Spinoy zijn blikkerende tanden onder meer in het wolvenwerk van Sabine Baring-Gould, Michel Tournier, Hugo Claus, de gebroeders Grimm - bij momenten lijkt Paul Mennes 'WYSIWYG' nog eens in versvorm over te doen.

Het Hitler-gedicht verlegt halverwege tersluiks de klemtoon van toen naar nu, van oorlogswinter naar postmoderne kilte. Ook in 'Boze wolven' ontmaskert Spinoy gaandeweg de wolf in iedereen, waaraan de meesten onder ons zich alleen maar een beetje storen bij volle maan, als er niet meer tegen onze wolfsaard op geschoren en gemanicuurd kan worden.

Dat het verschil tussen wolf en schaap vervaagt, is niet de enige zekerheid die Spinoy aan het wankelen brengt. Ook de eenzijdig belichte verdorvenheid van de wolf wordt genuanceerd: het beest wordt zelf prooi, bang voor de malende kaken van de onzekerheid en het verscheurende verbond tussen goed en kwaad: 'Stil jammerend nu / draagt de wolf zich door een / leeg en leger / landschap.' Onze grootste angsten huizen met gevijlde hoektanden in onszelf, the truth is niet alleen out there. In het slotgedicht blijkt uiteindelijk dat alles in zijn eigen tegendeel besloten ligt. De 'wolf die onmeedogend bijt' en de 'tandeloze wolf' zijn één en dezelfde: 'Nooit zijn de twee uiteen / gezien.' Eigenlijk zijn we allemaal gezien.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234