null Beeld

Review: Eureka

'Mijn film is een gebed voor de moderne mens die zoekt naar de moed om verder te leven,' zegt Aoyama Shinji (37), de Japanse regisseur-scenarist van 'Eureka', en zoals de woorden van de cineast al laten doorschemeren, is zijn film buitengewoon humaan...

'Mijn film is een gebed voor de moderne mens die zoekt naar de moed om verder te leven,' zegt Aoyama Shinji (37), de Japanse regisseur-scenarist van 'Eureka', en zoals de woorden van de cineast al laten doorschemeren, is zijn film buitengewoon humaan, ingetogen, en troostend. 'Eureka' is in alle opzichten een film hors catégorie: hij duurt 220 minuten, werd gedraaid in zwart-wit, telt drie diep getraumatiseerde hoofdpersonages, bevat nauwelijks dialogen, en behandelt een thema dat in dit tot dusver zwakke en zielloze filmjaar al vaker aan bod is gekomen: de dood, de rouw, de zoektocht naar een nieuw leven ('La Stanza Del Figlio', 'Sous le Sable', 'Yi Yi'). Genoeg redenen voor vele lieden om deze film, nog voor ze hem hebben gezien, schamper af te wimpelen als arthouse-bucht, druilerige cinema die uitsluitend is bedoeld voor klaaglijke piekeraars en dooievisjesvreters. En, toegegeven, dit ís geen vlot verteerbare popcorncinema, dit ís geen film die u, zoals 'Pauline & Paulette' of 'La Stanza Del Figlio', de emoties hapklaar opdient. En toch, en toch. Wie zich aan deze traag openbloeiende film durft bloot te stellen, wie hem durft te ondergaan, wacht een onvergetelijke ervaring die nog weken en weken zal blijven narinkelen. Maar u moet er dus wél even voor gaan zitten. 'Eureka' volgt, met veel oog voor detail en met een tintelende beeldenpracht, de drie enige overlevenden van een gruwelijk afgelopen - en schitterend in beeld gezette - buskaping: de chauffeur en twee kinderen. Na een lange zwerftocht trekt Makoto, de chauffeur, in bij de twee kinderen (die intussen hun ouders hebben verloren en alleen wonen), en wat later krijgt het vreemde drietal nog het gezelschap van een bezorgde neef, Akihiko. Regisseur Aoyama Shinji, die zich tijdens het schrijven van het scenario liet inspireren door 'The Searchers' van John Ford en 'Daydream Nation' van Sonic Youth, neemt uitgebreid zijn tijd en vertelt het verhaal van de drie overlevenden op het ritme van de traagste metronoom, maar dat blijkt een goeie keuze: elke minuut die voorbijglijdt, dompelt je dieper en dieper onder in de verwrongen geesten van de chauffeur en de - letterlijk - met stomheid geslagen kinderen, en heel langzaam beginnen de onpeilbare eenzaamheid en de pijn van deze mensen tot je door te dringen. Toegegeven, de eerste helft van de film bevat nogal wat lijzige momenten, maar ongeveer halfweg begint 'Eureka' als een magnolia open te bloeien: Makoto koopt een bus en het viertal begint aan een lange, helende tocht door de kale, schaars bevolkte landschappen van het eiland, tot ze... Ach, ik zou het allemaal zo graag uit de doeken doen, u alle details van hun onvergetelijke trip vertellen, de grandioze finale verklappen, maar dat mag natuurlijk niet, dit is een rit die u zelf moet maken. Ga gewoon kijken. Ik wens u een onvergetelijke, machtige reis toe. 'Eureka' speelt vanaf deze week in de Arenberg in Brussel en de Sphinx in Gent, en vanaf september in de Cartoon's in Antwerpen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234