Review: Evil Superstars op Pukkelpop 2015

Al meer dan tien jaar deed het gerucht de ronde en eindelijk was het zover: Evil Superstars stonden voor het eerst sinds de split in 1998 nog eens op Pukkelpop.

En al was het dan niet, zoals Mauro het zelf aankondigend relativeerde, van de orde ‘Led Zeppelin komt terug samen’, als er in een België een equivalent moet worden gezocht, zouden wij zo meteen niet weten wie er behalve de Superstars nog voor in aanmerking zou komen. Ze stonden niet op de Main Stage en waren geen headliners, maar al van donderdagmiddag heerste het gevoel: de Superstars zien en dan naar huis.

Marcel Vanthilt was speciaal naar Pukkelpop gekomen om de groep aan te kondigen, een wederdienst voor de ravage die Pawlowski en co twintig jaar geleden in zijn programma ‘Tilt’ aanrichtten. ‘Wie wil er Marcel Vanthilt zien? Niemand! Wie wil er Evil Superstars zien?’ En dan was het echt zover.

Alleen al de manier waarop ze het podium opstapten had iets, al valt niet uit te sluiten dat er in ons hoofd van alles werd bijverzonnen: als de opwinding groot is, steekt de verbeelding vaak een handje toe. ‘1.000.000 Demons Can’t Be Wrong’ was de opener en zorgde meteen voor opluchting. Omdat het een kolkende wervelstorm was, en omdat het niet de opener was die op de setlist stond die sinds een week op facebook de ronde deed. Geen slechte playlist (kan niet), maar voorspelbaarheid en Evil Superstars zijn nu eenmaal twee dingen die niet met elkaar te vereenzelvigen vallen.

Er waren indrukwekkende visuals (hebben ze vroeger nooit gehad), Vanhamel die zijn podiumpersonage zoals gebruikelijk vrije baan gaf, Marc Requilé die aantoonde dat elektronica anno 2015 nog steeds uiterst geschikt is om een nieuwe ijstijd mee aan te kondigen, en Pawlowski zoals we ‘m kennen: als de enige man die zijn cool kan bewaren terwijl hij zijn huig tegen een microfoon laat klepperen.

We kregen ‘If You Cry (I’ll Go to Hell)’, ‘B.A.B.Y.’ (met visuals van een grafisch vormgegeven, huizenhoge foef!), ‘I Can’t Seem To Fuck Things Up’, de door Vanhamels Millionaire opgeëiste verloren Superstars-track ‘I’m On a High’ en ‘Laserblack’. Allemaal herkenbaar, geen enkele song zoals we ‘m kenden. Trager, dreigender, minder springerig, gevaarlijker. We kregen ook een kleine handvol nieuwe songs, waarvan vooral de lang uitgesponnen, psychedelische track in het midden van de set – een soort zwarte mis in popformaat - deed snakken naar een volledige plaat of concert met nieuw Superstars-materiaal. Maar laten we daar maar niet op hopen. Aan crowdpleasen doen de heren niet. En als ze het wel doen – ze sloten af met ‘It’s a Sad Sad Planet’, hun enige song die nog weleens op de radio wordt gedraaid – steken er als bij toverslag technische problemen de kop op. The devil takes care of his own.

Evil Superstars: gelachen én gehuiverd. Weinigen die dat klaarspelen.


En dit vond ù ervan:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234