null Beeld

Review: Faith No More op Pinkpop 2015

Faith No More in 2015? De nieuwe nummers pissen een mooier boogje dan de klassiekers.

'Je wil niet de Telenetinstallateur zijn die Mike Pattons probleempje met z'n modem moet komen oplossen'

Faith No More: moet dat nog? Je kan het buikspek van de jaren negentig ook gewoon het buikspek van de jaren negentig laten. En toch: George Ezra mag nog twintig jaar aardige liedjes pennen, zijn backcatalogue zal mijn demonen niet verslaan noch mijn erectieproblemen oplossen. Die van Faith No More wel. Faith No More is nódig in tijden van zenmeesters en relaxatieprofeten.

Plus: een dag met Mike Patton is een goeie dag. Hij is het personage dat 'The Sopranos' overleefde. Wanneer hij zijn stamcafé binnenkomt, verandert daar de lucht. Hij telt zijn ondeugden op de vingers van veel handen. En hij grijnst in zijn slaap. Nee, je wilt niet de Telenetinstallateur zijn die Mike's probleempje met z'n modem moet komen oplossen.

Z'n bloemist misschien wel: op het podium strekte zich een weelderig floraparadijs uit. Patton zong afwisselend met een roze en een gouden microfoon. En de hele band droeg nog niet door maagdenbloed bespat wit. Uhu: Mike Patton was niet op de vergadering waar ironie werd afgeschaft.

Dat Faith No More in 2015 op tour is, twintig jaar nadat het de tijdgeest een slechte adem gaf, is trouwens geen geval van lucratief citytrippen. Patton en co hebben een nieuwe plaat, en het is een goeie: 'Sol Invictus' is een mes dat aan veel kanten snijdt. En dus waren 'Motherfucker', 'Matador', 'Black Friday' en 'Superhero' op het Pinkpoppodium geen bitterballen in afwachting van het grote buffet - wel nijdige, onbeleefde, kwááie klootzakken van songs. Eigenlijk pisten die nieuwe nummers zelfs een mooier boogje dan de klassiekers. Want 'Epic' is dan wel een oude vriend, als die oude vriend een neut uit heeft kan hij ook een flink eindje weg zeuren. 'Easy' is gecorrumpeerd sinds je het ook wel eens in een vulgaire remix uit een loungebar hoort waaien. En verdomme, Mike, waar was de enig mooie beginselverklaring 'We Care a Lot'?

Waren wél briljant balorig: 'Midlife Crisis' en 'Ashes to Ashes'. In die laatste loeide Patton door een megafoon, ging hij crowdsurfen en klooide hij wat met een camera - en bleef hij ondertussen toonvast dansen op het snijpunt van metal, funk en douchbags kleinerende rock.

Patton was uitstekend bij stem, de rest van de band stond très ballsy te spelen - en toch geloofde ik geen moment in de mogelijkheid van oproer. Het zijn de tijden, meneer: de truttigheid heeft gewonnen, en zelfs Faith No More kan er niets aan veranderen.


Het moment

'Midlife Crisis'. Agressie en romantiek: een zoentje uit de jaren negentig.


Het publiek

Was netjes verdeeld: vooraan brulden De Laatste Rabauwen een euforisch eresaluut aan de rock-'n-roll, achteraan stonden de kantoorpikken ironisch luchtgitaar te spelen.


Quote

'Let's do some yoga! We are your Faith No More yoga team!'


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234