null Beeld

Review: Faith No More op Pukkelpop 2009 (Main Stage)

Met lood in de schoenen waren we richting Main Stage gesloft. Toen we zestien waren, was Mike Patton, frontman van Faith No More en één gigantische brok charisma met een sikje, onze absolute held. De verwachtingen waren, dik tien jaar later, met andere woorden zo belachelijk hoog gespannen dat bittere teleurstelling onvermijdelijk leek. Boy, were we wrong.

Geweldige manier om te beginnen, trouwens. Een übermelige versie van Peaches & Herbs Reunited', gebracht door een (looks bedriegen) cocktaillounge-bandje op leeftijd. Patton was de perfecte wufte dandy, compleet met pooierstaf, rode shades en zalmroze pak. Waarna Land of Sunshine' volgde en, zo leek het, de hel losbarstte. Maar dan wel de hel op zijn allerbest: de demonische lach van Patton, microfoon tussen de tanden geklemd, zal ons nog weken in onze nachtmerries achtervolgen. Hopen we.

Caffeine' toonde dan weer haarfijn aan dat Patton nog altijd een ongemeen geweldige zanger is. Hij raasde als een bezetene over het podium, wrong zijn stembanden alle kanten uit, jankte, grauwde en gruntte het prut uit onze ogen - en dat alles zonder vocaal ook maar één keer door het papier te schieten. Epic' was zijn eigen grootse zelf, Last Cup of Sorrow' beter dan op plaat, en Easy' - aangekondigd met It's happy hour!' - precies zoals je verwacht: net zo campy als heerlijk.

Een zinderend Midlife Crisis' werd halverwege stilgelegd omdat iemand een doodsmak van het podium had gemaakt, en Patton ter plaatse wou kijken of de man überhaupt nog leefde. Waarna een flard van Hot Butters Popcorn' volgde, en Midlife Crisis' met een geweldige knal terug in de sporen schoot alsof er niets gebeurd was. We hadden nog graag Everything's Ruined' horen passeren, maar klagen is voor sissies.

Kort, want Chokri laat weten aan de kuis te willen beginnen; als u één slechte recensie leest over Faith No More op Pukkelpop, dan stond de schrijver in kwestie gegarandeerd in de frontstage. De happy few daar bevonden zich namelijk voortdurend in het oog van Pattons meesterlijke toorn. Hij spuwde zijn rochels hun richting uit, parodieerde (What the fuck are you doing here, anyway?) de manier waarop ze stonden te telefoneren tijdens zijn optreden - hell, op het einde sprong hij (Fuck you, I'm sick of this!') zélf in de frontstage om er iedereen uit te dagen of ze überhaupt één zinsnede konden meezingen en om, wanneer dat niet het geval was, hen genadeloos in hun hemd te zetten. Zelden iemand zo ziedend en tegelijk zo entertainend geweten.


Hoogtepunt

We Care a Lot': het perfecte slotnummer.


Quote

This one is dedicated to homeboy, the guy who made the nasty, nasty fall. Though it might come across as slightly inappropriate' - waarna Stripsearch' de wei in de fik stak.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234