null Beeld

Review: Faith No More (Roundhouse, Londen)

Onze Man was één van de amper 2.000 lucky bastards die snel genoeg waren om tickets te bemachtigen voor de eerste van twee Londense Faith No More-shows, op woensdag 17 juni in het machtige Roundhouse, een voormalig treinatelier in Camden. Hij ging er, vier dagen voor hun passage op Graspop, het vormpeil van Mike Patton en de zijnen opmeten.

‘You fat bastard! You fat bastard!’ ’t Was nog immer grote liefde tussen Faith No More en Londen, vijfentwintig jaar nadat de groep in Brixton Academy z’n enige liveplaat opnam, die als ondertitel diezelfde liefkozende begroeting meekreeg. Mike Patton, hoewel hij dezer dagen permanent lijkt uit te buiken toch een eeuwig sexy motherfucker, retourneerde het gescandeerde compliment: ‘Londen: we zitten met een probleem. We zien jullie graag. Hoe fucking pathetisch is dat? We houden van jullie.’

Fuck me sideways: is die groep met de plastic bloemenweelde op het podium en de hagelwitte linnen pakken dezelfde als die waarvan de zanger op Pukkelpop 1990 aan het publiek vroeg om hun schoenen te gooien, waarna een regen van sneakers over het podium neerdaalde, de zanger de schoenen aan z’n microfoonkabel begon te knopen en een nummer later aan een roadie moest vragen ze los te knippen omdat hij niet meer als een ‘Crack Hitler’ over het podium kon razen? De groep die in de Brielpoort in Deinze doodleuk het volgende nummer inzette toen de croonende brulboei na een stagedive met z’n broek en onderbroek op de enkels uit het publiek werd gehesen, waardoor de toeschouwers het hele ‘RV’ lang zicht hadden op zijn kwispelende wiener? (Nadien stond hij een tijdlang, voorovergebogen bij het drumpodium, de microfoon tussen zijn bilnaad te duwen.) De zanger die, omdat hij het publiek van Beach Rock een bende makke schapen vond, met pis gevulde flessen over de eerste rijen uitsproeide? Die z’n micro (niet degene die ooit z’n behaarde vleesster had gekust – dénken we) ten tijde van hun eerste reünietournee in het gezicht van journalisten in de frontstage duwde, omdat ze daar maar stonden te staren, in plaats van deftig mee te moshen? Om maar te zeggen: in olden days bekwaamde Faith No More zich op het podium steevast in ‘The Gentle Art of Making Enemies’, tegenwoordig loopt hun motor behalve op kerosine en white spirit ook op kamillethee en glijmiddel. Maar ze spelen wél strakker dan ooit, en slappe vertoningen als die op Rock Werchter in 1993 blijven u en ons bespaard.

In het eivolle Roundhouse openden ze net als op Pinkpop met het broeierige ‘Motherfucker’, een song uit de nieuwe plaat ‘Sol Invictus’ die je tussen je tanden zingt als je op een druilerige dag naar een provincienest forenst, en het gekakel van huppelkutjes en bureaufrikken wil overstemmen. Ook ‘Be Aggressive’ was tegenwicht voor allerhande ondraaglijke lichtheden – ’t blijft geestig om Patton met uitgestreken gezicht te zien zingen over hoe hij op z’n knieën gaat voor een rondje... het exacte Zweedse woord ontsnapt ons even, maar ’t klinkt ongeveer als löllesmölle.

Het nieuwe, heerlijk weerbarstige ‘Black Friday’ viel niet eens uit de toon tussen ‘Epic’ en ‘Ricochet’, ninetiesklassiekers die het hele scala tussen James Last en Slayer bestrijken, of tussen Nana Mouskouri en Fugazi, zo u wil. Of hun publiek daar nu in de war van raakt, onbetamelijk gaat headbangen dan wel volschiet, of er gewoon met de armen gekruist en grijnzend het zijne van denkt: ’t kan ze duidelijk geen bal schelen.

Vandaar dat ze na het snoeiharde ‘Gentle Art’ zomaar hun Commodores-cover ‘Easy’ speelden – de slagzin ‘Bitch, don’t kill my vibe’ kwam niet eens in ons op. ‘Separation Anxiety’ en ‘Last Cup of Sorrow’ waren vlekkeloos, maar de meters van het publiek neigden pas bij de laatste bis – een met engagement en sarcasme volgepropt clusterbommetje genaamd ‘We Care a Lot’ – weer richting vermiljoen.

Drie bissen en vervolgens af: pech voor wie z’n nekspieren nog had willen losgooien met ‘Falling to Pieces’, ‘Woodpecker From Mars’ of ‘Kindergarten’, maar welke mongool wil de fat bastards uit San Francisco nu aan het stuur van een greatest hits-machine zien zitten? It’s in your face but you can’t grab it: blij dat ze hun doorstart niet gemist hebben.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234