Review: Fay Weldon - Rhode Island Blues

In 'Rhode Island Blues' (Contact), het nieuwste feministische manifest van Fay Weldon, ligt de gemiddelde leeftijd boven de zestig. Behalve de hoofdfiguur Sophia en haar losse vriend, de regisseur Krassner, woont bijna iedereen in een of ander rusthu...

Bavo D'Hooghe

In 'Rhode Island Blues' (Contact), het nieuwste feministische manifest van Fay Weldon, ligt de gemiddelde leeftijd boven de zestig. Behalve de hoofdfiguur Sophia en haar losse vriend, de regisseur Krassner, woont bijna iedereen in een of ander rusthuis of is gewoon al het Grote Kanaal overgestoken. Auntie Fay is meegegaan met haar tijd en serveert haar trouwe lezers 'baanbrekende' standpunten over casual sex, de vrijheid van de moderne vrouw, en mannen: 'Ze waren waarschijnlijk meer uit op een gratis ontbijt dan op gratis seks; een dildo zou minstens zo opwindend zijn en minder kapsones hebben.'. Om het in John Wayne-termen te zeggen: de enige goeie man is een dode man.

De plot navertellen heeft bijna evenveel zin als het ontcijferen van de vele tweedehandse I Tjing-wijsheden in het boek. U zult het moeten doen met de wetenschap dat het gaat over de nauwe band tussen Sophia, een Brits filmmonteur, en haar grootmoeder Felicity die op haar drieëntachtigste nog eens the wild thing doet. Een waarschuwing: na één derde van het boek komt uit het niets een peloton van verborgen familieleden op u afstormen. Al die nieuwe personages maken 'Rhode Island Blues' naast 'een beetje' intrigerend, eigenlijk vooral vermoeiend én (in Weldon-jargon) onbevredigend.

Sophia laat geen enkel hoofdstuk onbenut om het leven met een zondagse huurvideo te vergelijken: 'omdat haar leven op zijn eind liep en zij daar niets tegen kon doen, niet gewoon op de terugspoelknop kon drukken of het filmmateriaal anders monteren. De saaie scenes konden er onmogelijk nog uitgeknipt worden,' - maar de schrijfster zelf heeft geen moeite gedaan om saaie scènes te knippen, ze heeft er veeleer allerhande subplots bijgeplakt en haar oude ganzeveer weer uit de lade gehaald, in de foute veronderstelling dat een logge familiedatabank staat voor een 'lekker ouderwets knuffelboek'.

De roman verdient misschien wel een tweede lezing, maar dan ergens op een druilerige namiddag, na het bingo-uurtje in Home Avondrust, als u een paar verloren gewaande familieleden opnieuw kunt omarmen. Maar als u ondertussen de hete, naar knoflook ruikende, adem van de Dood nog eens in de nek voelt, legt u voorlopig beter een John Lee Hooker-plaat op.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234