Review: Fence - The Woolf

Bij Fence worden ze naar verluidt lichtjes misselijk als ze wéér eens een bespreking lezen die vol Beatles-, Beach Boys- en Pavement-vergelijkingen staat. Na beluistering van 'The Woolf', de nieuwe cd van de nummer 2 van Humo's Rock Rally 1...

Bij Fence worden ze naar verluidt lichtjes misselijk als ze wéér eens een bespreking lezen die vol Beatles-, Beach Boys- en Pavement-vergelijkingen staat. Na beluistering van 'The Woolf', de nieuwe cd van de nummer 2 van Humo's Rock Rally 1998, vrezen we dan ook dat we goed en slecht nieuws voor de groep hebben.

Om met het slechte nieuws te beginnen: we hebben hard nagedacht, ons cd-rek overhoopgehaald en onze popencyclopedie nog 'ns doorgenomen, maar ook voor 'The Woolf' vinden we echt geen betere vergelijkingspunten dan The Beatles en The Beach Boys - het Pavement-gerammel zijn ze onderweg blijkbaar ergens kwijtgeraakt.

Het goede nieuws is dat dat natuurlijk een gigantisch compliment is. Of zou u over úw nieuwe plaat liever besprekingen genre 'Helemaal in de traditie van Foreigner en Marillion!' lezen (of: 'Klinkt zo opwindend als die nieuwe single van Jan Leyers!')? Welaan dan!

'The Woolf' begint al meteen fantastisch met 'Explanation Song': heerlijke, meerstemmige pop die ergens halverwege in tweeën wordt gescheurd door een geweldig gitaarstuk. Fence probeert op 'The Woolf' nog wel meer kierewiete combinaties uit, die allemaal blijken te werken: zo is het heerlijke 'Plankton - Rulers of the Hood' waarschijnlijk de enige popsong ever die de lof van plankton (!) zingt, halverwege compleet onverwacht (maar daarom niet minder gezellig) een stel blazers uit de zeebodem laat opborrelen en eindigt met een compleet te gekke Slash-op-speelgoedgitaarsolo, en die tóch niet gekunsteld klinkt. Of neem 'Ladies Man', een song die begint in - onze excuses, heren - Beatles-sferen van de strekking George, en waar je dus een sitar-solo zou verwachten, maar waar de strekking Paul (of was het een Ringo-idee?) tot eenieders verbazing een doedelzak doorheen laat scheuren.

En dan zwijgen we nog over het andere geweldigs op deze plaat: 'Jonathan in the Area of Feelings', bijvoorbeeld, zo'n song waarbij je na de eerste drie noten al denkt: volgens mij zijn we hier vertrokken voor zo ongeveer 3'58 à 4'00 onwaarschijnlijk lekker weghappende pop! En ja hoor: 3'59 later heb je een nummer gehoord dat moeiteloos naast het beste van Grandaddy kan staan. Nog meer vandattum? Welja, véél meer zelfs: 'Teenager', 'Hear Them Goodbyes', 'Daddy Long Legs', 'A Song',... 't is allemaal succulente, heerlijk gezongen toppop van een groepje dat zo slim is zichzelf niet serieus nemen, maar hun muziek wel.

De goede verstaander heeft ongetwijfeld allang door wat wij van deze cd vinden, maar voor zij die graag een heldere conclusie aan het eind van hun recensies zien, nog snel even dit: 'The Woolf' is een werkelijk uitstekend zonnig & zomers popplaatje - perfect om een druilerige herfst mee door te komen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234