null Beeld

Review: Fennesz - Venice

Omdat recensies nooit duidelijk genoeg kunnen zijn - én omdat we drie jaar geleden verbaasd moesten vaststellen dat na onze enthousiaste bespreking van Fennesz' inmiddels klassieke 'Endless Summer' de TTT-mailbox dichtslibde met scheldproza aan ...

Omdat recensies nooit duidelijk genoeg kunnen zijn - én omdat we drie jaar geleden verbaasd moesten vaststellen dat na onze enthousiaste bespreking van Fennesz' inmiddels klassieke 'Endless Summer' de TTT-mailbox dichtslibde met scheldproza aan ons adres - eerst even deze disclaimer: 'Venice' bestaat voor 95% uit ruis. De mooiste ruis die u ooit gehoord heeft, dat wel, maar toch: ruis.

Maar: al waagt Fennesz zich nog een heel eind verder op het pad waarop de Cocteau Twins en My Bloody Valentine hem zijn voorgegaan, dit blijft popmuziek. Van zang is - behalve in 'Transit' - geen sprake, en de gitaarpartijen werden geplet, vermaald en fijngestampt tot slierten digitale nevel en etherisch noise-geknetter, maar de Oostenrijker deed er wonderen mee, en plakte - uiterst zorgvuldig - twaalf prachtige ruisliedjes bij elkaar op zijn laptop.

Telkens als we 'Endless Summer' horen, dringen zich beelden op van Matt Dillon, die in de laatste scène van 'Rumble Fish' scherp afgetekend tegen de flikkerende witte ruis van de oceaan van zijn motorfiets stapt. Voor 'Venice' zocht Fennesz echter de schaduwen op van de vervallen grandeur van een oude Europese stad. De plaat klinkt donkerder, soms zelfs sinister, zoals in het monumentale, door Burkhard Stangl van gitaar voorziene 'Circassian' - een heuse kathedraal van geluid - en 'Transit', waarin David Sylvians vibrato weerkaatst tegen een abstract, maar onheilspellend geluidsdecor (zijn dat explosies in de verte?).

Maar het liefst horen we Fennesz nog in impressionistische meesterwerkjes als 'Rivers of Sand' en 'The Point of It All' - ghost songs die even diffuus als uitgepuurd klinken, en op magistrale wijze de honderden split-second-ervaringen suggereren, die je opdoet wanneer je een stad als Venetië voor het eerst bezoekt: de vlekken zonlicht op de muur van een palazzo, het gezoem van de vaporetti op het Canal Grande, de zilte geur van de vroege ochtend - al die indrukken die nauwelijks in woorden te vatten zijn, maar die blijven nazinderen lang nadat je de namen van de straten en de pleinen en je vakantielief vergeten bent. En meteen begrijp je waarom David Sylvian en Sparklehorse zo graag met Fennesz wilden samenwerken.

'Venice' heeft iets van een pakketje ansichtkaarten uit Venetië, verstuurd in 2027, dat er jaren over gedaan heeft om ons te bereiken: het handschrift is vervaagd, de foto's op de voorzijde afgebleekt en gekrast, de inkt van de stempels uitgelopen. Het maakt de plaat des te mooier, mysterieuzer en - voor wie er oren naar heeft - romantischer. Schrijf maar op: de mooiste electronicaplaat van het jaar is nu al bekend.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234