null Beeld

Review: Flaming Lips - Yoshimi Battles The Pink Robots

Je moet het The Flaming Lips nageven: ze zijn altijd koppig zichzelf gebleven. Vijftien jaar geleden, toen niemand iets van hen verwachtte, speelden ze precies die morsige variant van psychedelische acid-rock die ze zelf wilden horen. Toen ze in 1993...

Je moet het The Flaming Lips nageven: ze zijn altijd koppig zichzelf gebleven. Vijftien jaar geleden, toen niemand iets van hen verwachtte, speelden ze precies die morsige variant van psychedelische acid-rock die ze zelf wilden horen. Toen ze in 1993 een onverwachte indie-hit gescoord hadden met 'She Don't Use Jelly' zijn ze nooit op zoek gegaan naar een nieuw succesje. Maar zelfs toen dat er toch kwam - hun 'The Soft Bulletin' was één van meest bejubelde platen van het eind van de jaren '90 - en ze met een opvolger voor de dag moesten komen, zijn ze met bewonderenswaardig cool hun zin blijven doen.

Hoewel de Lips opnieuw Mercury Rev-lid Dave Fridmann als producer inhuurden, en 'Yoshimi Battles The Pink Robots' dus weer gelaagd en gedetailleerd genoeg klinkt om de audiofielen onder u al na drie songs tot kwijlende no-brains te reduceren, is de nieuwe cd geen 'The Soft Bulletin - Part Two' geworden. De nieuwe plaat klinkt in vergelijking met de barokke gitaarpop van 'The Soft Bulletin' als space folk. De elektrische gitaar-riffs en de donderende drums hebben plaats gemaakt voor akoestische gitaren, analoge keyboards en een heel arsenaal moderne elektronica. Het resultaat is net zo psychedelisch en eigenzinnig als voorheen, maar minstens de helft van de tracks op 'YBTPR' missen scherpte en vallen iets te vaak terug op dezelfde stramienen: hyperactieve baslijnen die contrasteren met trage, ongrijpbare melodieën.


'Fight Test' is wél een veelbelovende opener: een als spacepop vermomd oproepingsbevel dat heerlijk losjes over een dikke laag keyboards heen groovet en de zanglijnen zo verleidelijk door en over elkaar heen laat vloeien, dat wij prompt bijzonder veel zin kregen ons samen met een stel Japanse karate kids bij de krijgsmacht aan te melden voor een oorlog tegen de roze robots uit de titel. 'One More Robot /Sympathy 3000-21' is ook de moeite: een robot komt tot leven en krijgt meteen een elegante baslijn als hartslag mee. Het vervolg is echter heel wat minder spannend: de confrontatie tussen de roze reuzen en het karatemeisje Yoshimi wordt in de twee delen van de titeltrack uitgevochten, maar de vette, gorgelende synthpartij in 'Part 1' slaagt er nauwelijks in onze aandacht drie tienden van een seconde vast te houden. En het instrumentale 'Part 2' haalt niet eens het niveau van een slordige Squarepusher op kalmeermiddelen, die uit zijn slaap wordt gehouden door kerkklokgelui en de ijselijke kreten van Yoshimi Yokota van de terminaal coole Japanse noiseniks The Boredoms.

Met 'In the Morning of the Magicians' laten Wayne Coyne en zijn trawanten Yoshimi plots aan haar lot over om het tweede concept van de plaat - De Grote Levensvragen - aan te snijden. Kenners verzekeren ons dat dit typisch Flaming Lips is, maar wij hopen alvast dat het geen nieuwe trend wordt. Wanneer een nummer zo mooi is als 'In the Morning of the Magicians' - beeld je in dat Mark Linkous van Sparklehorse zijn spinnen en vogels voor één keer thuis zou laten om in een baan rond Saturnus een modern spaced-out country-slaapliedje te gaan zingen - willen we echter halfzachte bollocks als 'What is love and what is hate?' nog graag door de vingers zien. De buitenaardse koorgezangen in 'Are You a Hypnotist??' zijn dan weer van het kaliber van Radioheads 'Exit Music (For a Film)': je verwacht dat de hemel elk moment gaat opensplijten, maar er gebeurt niets. Of beter: je krijgt een overgeproduceerde draak als 'Do You Realize??' voorgeschoteld met banale observaties als 'Do you realize that everyone you know someday will die?'. Uiteindelijk redt het fragiele, berustende 'All We Have Is Now' op het nippertje het tweede deel van de plaat: Coyne ontmoet een man uit de toekomst die hem toevertrouwt dat 'you and me were never meant to be part of the future'.

Dat ook The Flaming Lips geen toekomst zouden hebben, is natuurlijk nonsens. Het trio uit Oklahoma City heeft dit keer toevallig een plaat gemaakt met niet meer dan drie uitstekende en twee degelijke songs, plus een stuk of wat goeie ideeën en vondsten. Misschien hadden de heren beter al hun energie en aandacht op één plaat gefocust, en niet tussen de bedrijven door ook nog twee soundtracks opgenomen: één voor een documentaire over vissen en één voor hun eigen sciencefiction-film 'Christmas On Mars', die pas omstreeks Kerstmis 2003 in de zalen zou spelen. Wij zijn benieuwd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234