Review: Flight of the Phoenix

De allerbeste films, lieve vrienden en vriendinnen, worden geboren uit Liefde ('The Life Aquatic With Steve Zissou', 'Goodbye Dragon Inn'), Woede ('Fahrenheit 9/11', 'Darwin's Nightmare'), Melancholie ('2046'), of uit een niet te classificeren Drang ...

De allerbeste films, lieve vrienden en vriendinnen, worden geboren uit Liefde ('The Life Aquatic With Steve Zissou', 'Goodbye Dragon Inn'), Woede ('Fahrenheit 9/11', 'Darwin's Nightmare'), Melancholie ('2046'), of uit een niet te classificeren Drang ('Old Boy'). Behalve in Hollywood: daar worden de meeste films geboren uit een geheel andere, meer cynische gedachte: Wat Vroeger Werkte, Zal Vandaag Ook Nog Wel Werken. Bewijsstuk nummer één: 'Flight of the Phoenix'. De oorspronkelijke 'Flight of the Phoenix', met James Stewart, Richard Attenborough, Hardy Krüger, Ernest Borgnine en Peter Finch, was misschien geen grote maar wel een behoorlijk intelligente en cliché-vrije avonturenfilm, die in de loop der jaren geheel terecht is uitgegroeid tot een populair zaterdagmiddagklassiekertje. Wat Vroeger Werkte, Zal Vandaag Ook Nog Wel Werken, moeten de studiobonzen hebben gedacht, en ze bevalen een remake met Dennis Quaid in de Stewart- en Giovanni Ribisi in de Hardy Krüger-rol. Opnieuw crasht een vrachtvliegtuig in de Sahara, waarna de overlevenden uit de resten van het wrak een nieuw toestel trachten op te trekken. De schaarse updates zitten in de aan een modern publiek aangepaste demografisch uitgekiende cast: Miranda Otto moet de fans van 'The Lord of the Rings' aantrekken, hiphopster Sticky Fingaz fluit de liefhebbers van 'De Hop' naar de zaal, Hugh Laurie zal ook nog wel wat fans meebrengen, en Quaid neemt de madammen met een bontjas voor z'n rekening. Voeg daar nog wat modieuze fast forward-flashes aan toe, een van 'The Mummy' gekopieerde digitale zandstorm, en hier en daar een nummer van Massive Attack op de soundtrack, en de zaak is geklonken. Dat het eindresultaat een miserabele, tot in de laatste zandkorrel geprefabriceerde en zielloze film is, doet hier niet eens terzake. Deze prent is interessant om een andere reden: 'The Flight of the Phoenix' is het zoveelste teken aan de wand. De Amerikaanse bioscopen, zo lezen we in de vakbladen, hebben de voorbije jaren ongeveer vijftien procent inkomsten verloren aan de opstomende dvd-sector: daar moet je iets aan doen, natuurlijk. Maar in plaats van te investeren in frisse en originele films zoals 'Sideways', 'Million Dollar Baby' en 'Sin City', grijpen de studiobonzen veel liever terug naar Wat Vroeger Werkte. Of waarom dacht u dat we de laatste tijd zoveel duffe remakes, ranzige imitaties en flauwe afkooksels op ons bord krijgen? Maar laat u niet vangen: elke nieuwe remake ('The Italian Job', 'Dawn of the Dead', 'The Texas Chainsaw Massacre', 'The Manchurian Candidate', 'Assault On Precinct 13', 'Walking Tall', 'The Stepford Wives', 'The Ladykillers', 'Alfie', 'The Flight of the Phoenix' en straks 'The Amityville Horror', 'The Longest Yard' en 'The Departed') is een wanhoopsdaad, een schreeuw van onmacht, een illustratie van acute bloedarmoede, een noodsprong vanwege een filmindustrie die elke dag een klein beetje meer in het zand bijt. Neen, het gaat niet bijster goed met Hollywood.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234