null Beeld

Review: Florence and the Machine (Lotto Arena)

Geloof er niets van: op de zevende dag rustte Hij helemaal niet. Integendeel. Op de zevende dag gooide hij alles dat hij links en rechts nog overhad in een langbenig vrouwenlichaam, gaf het lang vuurrood haar, een stem als een glassnijder, een slag van de molen en een Machine. Het resultaat noemde hij Florence Welch.

Tom Raes

En laat diezelfde Florence nu net op die zevende dag met haar negenkoppige machine in de Lotto Arena staan. We zijn nooit keien geweest in wiskunde, maar Florence + The Machine + de Lotto Arena: de som kwam zondagavond uit op ‘liefde’. Die grote gemene deler, weet u wel.

We hadden nochtans onze twijfels in het begin: we hebben er al véél zogezegd esoterisch zien wankelen op een podium, nooit meer achterlatend dan de indruk dat de artiest last heeft van een enorm hardnekkige zwerm muggen.

Maar dat was vóór we Florence Welch de trappen zagen afdalen in ‘Only If For a Night', de opener van ‘Ceremonials’ en meteen ook van de avond. Als Welch zweverig rondjes staat te draaien op het podium, geloven we haar. Als ze eruit ziet alsof ze bijna de krop in de keel krijgt bij het horen van al dat euforisch gejoel, dan geloven we dat ook. En als ze haar hand in onze richting uitsteekt, dan geloven we dat we die ook echt kunnen vastgrijpen. Ook al zit er dan een halve Lotto Arena tussen.

Het al even esoterische ‘What The Water Gave Me’ mocht volgen, achterna gezeten door ‘Drumming Song’. Drie nummers ver stond de hele Lotto Arena op de achterste poten, degenen die toch nog hardnekkig wisten te weerstaan werden door Welch met zachte stem aangeraden dat misschien toch maar niet te doen. Ze zouden het nog lastig genoeg krijgen.

Zeggen dat Florence Welch kan zingen is als zeggen dat haar benen niet echt kort zijn: overbodig. De toonhoogtes waar ze zich - op een zondagavond! - met levensverachting aan waagt zijn van duizelingwekkende hoogte. We begonnen op den duur zélf naar adem te snakken als ze die klep van ‘r weer eens openzette.

Dik anderhalf uur en een handvol kleppers later (‘Rabbit Heart’, ‘You’ve Got The Love’ en bisnummers ‘Spectrum’ en een euforisch ‘Dog Days Are Over’) stuurde ze u en ons naar huis. Applausmeter in het rood. Moe maar gelukkig, zoals ze wel eens zeggen. Maar toch vooral gelukkig.

Hoogtepunt?

Kwam van een hartvormige ballon die vanuit het publiek kwam aanwaaien tijdens de laatste noten van ‘Cosmic Love’. Welch ving op, richtte het rode ding ten hemel en sprak de slotzin: ‘I'm always in this twilight/In the shadow of your heart’, alvorens het met een kus weer het publiek in te blazen. Mooi. Móói.

Dieptepunt?

Het moment waarop Florence u uitnodigde om elkaar eens beter te leren kennen: ‘Embrace and kiss the person next to you’, klonk het. Achtduizend man in zo’n Lotto Arena, en wij zaten net naast die ene die look gegeten had.

Quote?

‘We have come for human sacrifice.’– Wat Florence Welch ook wou, ze zou het krijgen die avond. Als ze om de inhoud van onze zakken gevraagd had, waren we blut naar huis gegaan.

Applausmeter:

undefined

null Beeld
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234