null Beeld

Review: Florence + The Machine op Rock Werchter 2015

De laatste keer dat we Florence en 'r Machine tegen het lijf liepen, moet al zo'n drie jaar geleden zijn. We lopen elkaars deur niet plat, en dat vinden we verder prima.

Tom Raes

Maar na die laatste keer waren we anders wel danig onder de indruk. Florence Welch, zo wisten we toen na afloop, moest wel een koperen bosnimf zijn, en zou haar domicilie hebben in een idyllische lusthof met door klimop verteerde prieeltjes waaronder het vrolijk trippelen is op harpmuziek. Maar dat was dus drie jaar geleden, en ondertussen zijn we iets meer beducht voor al te zweverige drukdoenerij en wat daarachter schuilt - zie ook Florence's laatste plaat. Voor de veiligheid houden we het nu op: 'Florence is ofwel een bosnimf, ofwel een zonderlinge vrouw die samenwoont met een dozijn katten in een huis waar de verf van de muren bladdert, en van waaruit ze de dagronde van de postbode tot een hel maakt'. Realismus muss sein.

'Nu zijn we in de regel geen fan van al te groot misbaar, maar als dat gebeurt in 'Dog Days Are Over' hebben we ondanks verwoede brainstormsessies nog altijd geen enkel geldig argument gevonden om niét lichtelijk euforisch te worden.'

Hoe dan ook, het enthousiasme waarmee Welch podia bestijgt is na drie jaar wel nog altijd van die aard dat je af en toe denkt: 'Doe 's wat rustig, Florence'. In 'What The Water Gave Me', het eerste nummer, rende ze zo op blote voeten en al hengstend op een tamboerijn al een stuk of wat snelheidsrecords aan stukken, tot in de verste centimeter van het stukje Werchter dat haar een uur lang toebehoorde. Je vreesde even dat ze in haar manie Dave Grohl-gewijs het podiumhout af zou duiken, waarop Herman wéér eens in z'n ton met headliners zou moeten gaan graaien. Maar ze hield het in de hand, en ze zette de boel ook naar haar hand: even later sprong ze in het publiek om ter plekke de boel op te ruien.

De songs van Florence + The Machine worden weleens beschreven als kathedralen, in het verleden ook door ondergetekende - mea culpa. Dat houdt ook steek, maar ondertussen weten we ook dat het niet is omdat je een kanjer van een kerk kan neerpoten, dat wat er daarbinnen gebeurt ook helemaal spoort. Iets als 'Queen of Peace', een nummer van die nieuwe plaat, doet ons namelijk niks - ook niet op de wei van Werchter. Dat Hot Chip tussendoor vanuit de Klub C een gastoptreden ambieerde in de set van Florence hielp anders ook niet.

Maar daar heb je dan nummers als 'Spectrum' en 'You've Got The Love' voor: kleppers die met veel misbaar komen molenwieken en handig werden ingezet als orgelpunt. En nu zijn we in de regel geen fan van al te groot misbaar noch van molenwieken, maar als dat gebeurt in 'Dog Days Are Over' hebben we ondanks verwoede brainstormsessies nog altijd geen enkel geldig argument gevonden om niét lichtelijk euforisch te worden.

Besloten: ze mag weleens een keertje vaker aankloppen, die Florence. En als ze op vakantie gaat, zullen we 'r katten voederen.

undefined


Het moment

De held in het publiek die middenin een close-up van de camera op Florence plots een kartonnen Dave Grohl-kop voor de camera hield. Dáár is je headliner, Herman.


Het publiek

Lichtjes euforisch.


Quote

'Neem elkaar vast! Kus elkaar! Raak elkaars gezicht aan! Trek je kleren uit!'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234