null Beeld

Review: Florence +The Machine op Rock Werchter 2016

Eigenlijk bizar dat de begeleidingsgroep van Florence Welch ‘the machine’ heet (én dat haar bijnaam ooit ‘Florence the robot’ was), want geen enkele artiest op Werchter dit jaar stond verder van machines af. Live was Florence dubbel van vlees en bloed, al te menselijk, emotioneel, hormonaal. Eigenlijk had het gezelschap Folk + The Machine kunnen heten, want naar folk (zij het futuristische folk) neigde het al te vaak.


Het was een sprookjesachtige show, bijwijlen mooi en indrukwekkend, maar eerlijk gezegd ook soms op het potsierlijke af. Met haar lange doorkijkjurk, een orgie van ros en rood op blote voeten, leek Florence ontsnapt uit een sanatorium voor ontspoorde new age dansers. Op andere momenten leek ze de reïncarnatie van een elf en leek haar show een initiatieritus in Stonehenge…en dus was ook Spinal Tap niet veraf. Met haar pathos, haar gegiechel en haar voorkeur voor theatrale gebaren was de grens tussen headliner op Werchter en silly act op een bontenavond soms dun.

Florence holde ettelijke keren van links naar rechts, dartelde als een nimf, en wandelde door de mensenzee als was ze Mozes, of Jezus die op water liep. In dat verband is het amusant dat Florence zich hier nu, vetbetaald en bejubeld door de helft van het publiek, naar hartenlust kon uitleven, terwijl zij pakweg vier eeuwen geleden op exact dezelfde plek vrijwel zeker als heks zou zijn verbrand. Dat pleit toch weer voor de verlichting en onze prachtige democratie. Dat de silly Britten die pro de Brexit stemden dààr eens bij stilstaan!

Net zoals bijna àlle artiesten dit jaar (het moet een virus zijn) had ook Florence een lijstje taakjes en opdrachten voor ons: we moesten afwisselend meezingen, springen, zweven, wuiven, elkaar omhelzen en een kledingstuk uittrekken en ermee boven ons hoofd zwaaien. Na vier dagen modderburgerzweetfestijn de mens naast je omhelzen vergt het uiterste van je verdraagzaamheid. Florence vertelde een trits verwarde anecdotes en zei tot vier keer toe hoe dankbaar ze was dat ze op haar wereldtournee (dit was haar laatste concert) zoveel liefde had ontmoet. En of we in hommage daaraan allemaal voor één nummer onze gsm wilden opbergen. Florence stelde zoveel eisen dat ik elk moment verwachtte dat ze zou zeggen ‘Lieve mensen hou nu ter ere van het volgende nummer één keer tien minuten lang jullie adem in’.

Florence speelde al haar hits, als je het zo kan noemen: ‘Sweet nothing’, ‘How big, how blue, how beautiful’, ‘Rabbit Heart’, ‘Shake it out’, ‘Delilah’, ‘You’ve got the love’, ‘What kind of man’... Ik vind sommige van die songs ondingen die de eerste ronde van de Rock Rally niet zouden overleven. Vaak klinkt Florence als een ééndimensionale Kate Bush. Haar stem is luid en krachtig maar vlak, en vanavond, na een lange tournee, zong ze soms vals. ‘Mother’ klonk nog het beste.

Eén ding moet je Florence nageven: zo is er maar één. In in haar eigen gesjeesde genre is zij de top. Ze is de Tori Amos van deze generatie. En een line-up met zowel harp als blazers als elektrische gitaar erin hoor je niet elke dag. En alles was live – wat je van haar voorgangers Macklemore & Ryan Lewis niet kon zeggen. En ze krijgt alleen al drie sterren voor good vibes, die een verademing bleken na een serie optredens waar kill, death en doom de turbowoorden waren.

Dan was het tijd voor de échte top of the bill van de avond: het vuurwerk, dat indruk maakte met een korte maar heftige setlist waarvan we vooral de 38ste vuurpijl onthouden. Zoals u aan de vorige zin merkt, was het toen al bijna twee uur ’s nachts en sloegen de vermoeidheid en de melige humor toe. Sorry.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234