Review: Flying Horseman op Pukkelpop 2016 (Wablief?!)

Meer moet dat - ook op een festival - niet zijn.

De volle maan heeft in de schemerlucht een rosse gloed. The Last Shadow Puppets - mét covertje van ‘Totally Wired’ van The Fall in de mix - hebben hun taak volbracht. In de Wablief?! brengt Flying Horseman een vroege en veel te korte nocturne die zachtmoedig begint met ‘Faithfully Yours’. Als ik naar die song luister, moet ik altijd aan ‘Listening Wind’ van Talking Heads denken. Maar vanavond minder lang dan anders. In wat voor geleende Afro-ritmes belanden we hier, zeg! Mag ik me daar eventjes over verbazen, ja? En hoeveel somberder en nog mooier wordt het als de gitaar van Bert Dockx een paar wendingen verder donkerder kleurt.

Flying Horseman! Ik heb ooit tegen een maat zitten neuten over de janetterij en klote-kunstzinnigheid van hun stuk tekst ‘We made movies in a particularly oblique style’. Komt uit ’Wild Colours’. Ik heb mij dit keer niet onnodig staan ergeren om niks.

Song drie is het jachtige ‘Brother’. Het lijkt een achteloos achtergelaten up tempo-nummer dat mij doet denken aan een perfecte schuilplaats. En omdat ik een ouwe zak ben dus aan pakweg ‘Flield of Glass’ van The Triffids. Of aan de Wim Wendersfilm ‘Der Himmel über Berlin’, met The Bad Seeds, Crime & The City Solution, detective Columbo in een existentiële bui en twee engelen in lange loden jassen… die ik lang geleden een tweede keer ben gaan bekijken.

Vanaf die plek in het concert kan ik nog twee songs thuisbrengen, en ik heb er kennelijk twee zinnen uit onthouden: één uit ’T.M.L’ (’There’s Too Much Love’) en één uit ‘Twist’ (‘What do you expect from a sweet apocalyps?’). Ik herinner me verder een bel, een strijkstok over een bas, drumstokken in allerlei vormen, ritmes uit doosjes die de reguliere drumritmes nog complexer maken, hemelse backings, ernstige muzikanten die zich concentreerden op hun (mucho, molto, muito geapprecieerde) werk, en bochten en afritten en wendingen die van de ene ‘waw' naar de andere hebben geleid.

Aan het eind kronkelt een naar engelenhoogten gepitchte stem om en rond een miniatuurversie van een Swans-concert. Repetitieve muziek gespeeld door muzikanten die er niks wufts van willen maken en die erin slagen binnen dat repetitieve karakter niet te vervelen, ik zie dat soort klanken steeds meer zitten, over de grenzen van de genres heen. Het mini-Swansconcert kwam trouwens in draaglijke decibelhoeveelheden. Niemand moest achteraf de ingewanden opnieuw op de juiste plaats proppen.

Het gaat te snel voorbij. Ik vraag me af waarom er hier amper volk is komen opdagen. Ik merk dat de maan geliger is geworden. De boodschap ‘Up next: Rihanna’ flitst aan. Het toilet dat ik heb uitgekozen zou wel eens dé plek op Pukkelpop precies tussen negen tenten kunnen zijn. De geluidjes uit de Boiler Room lijken waarlijk uit het metaal te kruipen. Of ik ben stoned zonder iets te pakken, dat kan ook.

Ik hou van deze kakofonie van caféliederen en kermismuziek die niemand van plan is met mekaar te verkneden, en die mekaar voor eeuwig de boventoon betwisten. Maar af en toe ben ik blij als iemand echt een kustlijn in deze open geluidszee trekt. Flying Horseman deed dat en wordt er via deze weg voor bedankt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234