null Beeld

Review: Foals in de AB

Iedere keer Foals onterecht beschuldigd wordt van ordinaire stadionrock, crepeert er een pasgeboren panda. Laten we dus niet lopen ouwehoeren dat de mathrockers uit Oxford het met ‘Holy Fire’, hun derde worp, een pak grootser zien. U moet vooral onthouden dat ze puntiger en kwieker, maar vooral béter uit de hoek komen.

U bent namelijk niets met smaad, en wij al evenmin. Wat u mogelijk wél interesseert: Foals heeft in de aanloop naar ‘Holy Fire’ ontdekt dat een affaire tussen mathrock en funk mooie bastaardkinderen oplevert. Maar ook dat een beklijvende groove niet per se gecompliceerd en tjokvol moet klinken om aan de ribben te blijven kleven.

Wat wij vrijdagavond leerden in de AB: het moment waarop ‘Balloons’ - waarin de naïviteit van weleer kwam bovendrijven - en het beukende ‘Milk & Black Spiders’ elkaar kruisten, leunde wel erg dicht aan bij iets wat in de Dikke Van Dale onder perfectie staat.

Een tête-à-tête met Foals is anderhalf uur de billen dichtknijpen. Hoe meer opgekropte woede, hoe harder de uppercuts. Zo zagen we zanger Yannis Philippakis tijdens een vorige passage druk ijsberen en de lui van de security een ferme bolwassing geven. Een enorme opluchting dus – een déjà vu-gevoel ook - toen Philippakis zich in ‘Providence’, een bazooka van een song, aan een sprong in het publiek waagde die Tia Hellebaut al een jaar niet meer in de benen heeft. De zang begeesterend, de riffs heerlijk diep: zo worden ze nog zelden geserveerd.

‘Leave the horror here, forget the horror here’, blèrde Philippakis in ‘Spanish Sahara’, dat ons met hoekige ritmes, breed uitwaaiende synths en een sluwe baslijn in een donker hoekje dreef, alwaar de man met de hamer ons stond op te wachten.

Ze trokken de strot voor het eerst open in publiekslieveling ‘My Number’, lieten honderden dansbenen uitrukken in ‘Olympic Airways’ en losten met ‘Inhaler’ een kernbom. Nu weten we tenminste hoe het voélt om middenin een ranzige gangbang met Muse, Battles, Rage Against The Machine én Talking Heads te liggen.

Wie wil uitblinken, moet risico’s nemen. Door een encore af te trappen met een tearjerker als ‘Moon’, bijvoorbeeld. Of door te pieken naar een gouwe ouwe als ‘Two Steps, Twice’. En al zeker door ‘Cassius’, die ene explosie waar u al dagen naar aftelde, in de coulissen te laten.

Maar als Foals zulke streken uithaalt, laat u uw klachtenbrief netjes onaangeroerd. Binnenkort de zomerfestivals, in het najaar de grotere zalen: Foals gaat – sorry, panda’s – arena’s inpalmen. Echt.


Hoogtepunt

Zonder aarzelen: ‘Spanish Sahara’ en ‘Moon’. Niet dat we zwartkijkers zijn, maar als er écht leven na de dood is, nemen we deze twee beauties alvast mee. Songs voor de eeuwigheid.


Dieptepunt

Het tweeluik ‘Banquet’ en ’Flux’, zo ergens halfweg de set. Ah merde, fout groepje. (Eigenlijk proberen we onsubtiel duidelijk te maken dat Bloc Party stilaan mag oprotten.)


Quote

Boeiende dingen hadden Yannis Philippakis en z’n maten niet te vertellen, dus kiezen we er één met het oog op de toekomst. ‘There is nothing left unsaid’, het mooiste fragment uit apocalypssong ‘Moon’. Onze grafsteen is besteld.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234