null Beeld

Review: Foals op Rock Werchter 2016

Foals heeft niet altijd hetzelfde lichaam. In The Barn was het de donkere, intense, móóie gedaante die kwam dansen.

'Wanneer het op plaat schemert, is het live al nacht'

De focus van Foals is – watch and learn, Marouane Fellaini – voortdurend in beweging. Nu eens is het een rellerige band, gebouwd rond het anti-autoritaire airtje van Yannis Philippakis, en ditchen ze Dave Sitek van TV on the Radio als mixer (ten tijde van ‘Antidotes’, hun debuut), roepen ze dat Enter Shikari ‘trampoline-jumping twats’ zijn, of roffelen ze de entourage van Johnny Rotten op de bek (in 2008). Dan weer is het een liveband, en wordt Philippakis de man die het zweet op de warme lichamen in zijn publiek persoonlijk komt opwrijven. En soms is het een singleband, en pompen ze lucht in claustrofobische ruimtes – zie ‘Inhaler’, zie ‘My Number’.

Maar zondag was Foals nog iets helemaal anders: een band met een serotoninetekort. The Barn was de psychiatercanapé van Yannis Philippakis. In interviews mag hij tegenwoordig dan wel beweren dat hij zichzelf aan de vrolijkheid heeft uitgehuwelijkt, op het podium dansten demonen mee. Daar deed het publiek geweldig zijn voordeel mee: de liedjes van Foals wonnen aan intensiteit. De zenuwzieke baslijn van ‘Snake Oil’, de agressie van ‘Providence’, de potige eenzaamheid van ‘Late Night’, het venijnige sprintje in ‘Red Socks Pugie’: wanneer het op plaat schemert, is het live al nacht.

Natuurlijk riep ‘Inhaler’ om euforie, en was ‘A Knife in the Ocean’ een uit het paradijs gejatte droom. En natuurlijk had haast iedereen in het publiek zijn mentale Hawaiihemd aan. Maar op het podium stond Philippakis ernstig aan het leven te lijden, alsof hij een hamstertje asiel heeft gegeven in zijn hoofd, en dat ondankbare rotbeest daar nu alle fleurige gedachten opvreet. Anderzijds: als dat hamstertje een song als ‘Spanish Sahara’ ongemoeid laat, moeten we ‘t wél prijzen. Wat kan er in één liedje veel schoonheid passen.

Allicht neemt Foals na deze tour een pauze. Benieuwd welke band ze daarna worden.


Het moment

‘What Went Down’: verschroeiend, brandend, rokend – een pakhuis vol onverwerkte gevoelens dat nog dagen in de fik zal staan.


Het publiek

Het voorste deel van The Barn was een slechte psychiater: in plaats van bezorgd te informeren bij Philippakis of hij zijn shit opgelost krijgt, danste en brulde het zich naar een delirium. Het achterste deel van The Barn was gereserveerd voor een conferentie van roezemoezende viswijven (m/v). De vergadering waar dat beslist was, had ik gemist.


Quote

‘Wij willen bij Europa blijven’ – Philippakis liet weten een advocaat van remain te zijn: zijn pleidooi tegen de Brexit leek recht uit het hart getapt.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234