null Beeld

Review: Foo Fighters - One By One

Geen idee of iemand het hem ooit heeft voorgedaan, maar een straffe prestatie is het zonder twijfel: Dave Grohl staat momenteel op plaatsen één, twee én drie in De Afrekening van Studio Brussel. Op één en twee als drummer bij...

Jürgen Beckers

Geen idee of iemand het hem ooit heeft voorgedaan, maar een straffe prestatie is het zonder twijfel: Dave Grohl staat momenteel op plaatsen één, twee én drie in De Afrekening van Studio Brussel. Op één en twee als drummer bij respectievelijk Nirvana en Queens Of The Stone Age, op drie als frontman van de Foo Fighters. Een logische volgorde, want hoe behendig Grohl ook is in het schrijven van een catchy poprocksong, hij zal voor altijd 's werelds beste rockdrummer uit de nineties blijven.

Grohls drummer Taylor Hawkins had net een overdosis overleefd, en de opnames van de vierde Foo Fighters-plaat (één meer dan Nirvana!) in een dure studio in Los Angeles liepen niet zo vlot als verwacht, toen Grohl een aanbod kreeg om met Queens Of The Stone Age de studio in te duiken en op tournee te gaan. Hij ging op het aanbod in en kwam als een ander mens terug: 'Ik ben mijn angst kwijtgeraakt. Als je met Josh Homme en Nick Oliveri op een podium staat, héb je geen plankenkoorts.' Bij thuiskomst trommelde Grohl zijn groepsleden op, verhuisde van de studio in LA naar zijn homestudio in Virginia, en nam 'One by One' op in nauwelijks drie weken tijd.

Het is een plaat geworden waar het spelplezier van afdruipt. In opener 'All My Life' probeert Grohl zijn ervaringen met The Queens van zich af te schudden - over de intro kan men zonder moeite 'Nicotine, valium, vicadin, marijuana, ecstasy and alcohol' zingen! - en belandt in het refrein bij iets wat wij Kurt Cobain (hij weer!) graag hadden horen brullen. Kortom: een song met iets te veel nevenwerkingen om op eigen poten te kunnen staan.

Veel gevatter zijn het ontroerende 'Tired of You' (met Brian May! En hij valt niet op!!), het zich als een psychedelisch George Harrison-vehikel op gang trekkende 'Disenchanted Lullaby' (een mokerriff stelt orde op zaken), het zeer juist getitelde 'Overdrive' en 'Have It All'.

'Times Like These' klinkt als Hüsker Dü in topvorm, en dat had Grohl blijkbaar zelf ook begrepen. 'I'm a new day rising,' zingt hij (de vijfde plaat van Hüsker Dü heette 'New Day Rising') en geeft daarmee moedig zijn bronnen prijs. 'Times Like These' is geen plagiaat maar de beste song op 'One by One'.

'Halo', 'Lonely as You' en 'Burn Away' zijn songs van niks, maar worden dankzij een muur van Marshalls min of meer overeind gehouden, en slotsong 'Come Back' duurt net als eigenlijk elke song op 'One by One' ruim anderhalve minuut te lang. Dat komt ervan als men zich amuseert. Het is hun gegund.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234