null Beeld

Review: Gabriel Rios - Ghostboy

Wanneer we buitenkijken, zien wij door het bedompte raam een grauwe lucht met laaghangende wolken, maar te oordelen naar de vloed zwoele, zuiderse plaatjes die tegenwoordig in ons land gemaakt worden, zou men zweren dat België in de Antillen ligt! W...

Wanneer we buitenkijken, zien wij door het bedompte raam een grauwe lucht met laaghangende wolken, maar te oordelen naar de vloed zwoele, zuiderse plaatjes die tegenwoordig in ons land gemaakt worden, zou men zweren dat België in de Antillen ligt! We hadden al Buscemi, Arsenal, Belgian Afrobeat Association, Briskey, The Internationals en El Tattoo Del Tigre, en zie wat er nu uit de kokosboom valt: 'Ghostboy', de debuut-cd van Gabriel Rios, met daarop de single 'Bones Bugalù', die niet moet onderdoen voor het beste van topacts op de Antilliaanse Feesten.

Gabriel Rios, Gabi voor de vrienden, is een Portoricaan die al zo'n jaar of acht in Gent woont. Hij ziet er even goed uit als Enrique Iglesias - wat een mens vanzelf een beetje achterdochtig maakt - maar zijn muziek is gelukkig wél te pruimen. In 1998 - het jaar dat Das Pop won - stond hij met The Nothing Bastards in de finale van Humo's Rock Rally en toen werd zijn muziek door Onze Man omschreven als 'Paella For Pyros'. Een doorsnee-salsero is hij dus niet, en hij maakt ook geen doorsnee-salsa: op 'Ghostboy' doorbreken Rios en producer Jo Bogaert van Technotronic de salsaritmes met hiphop-elementen en elektro-samples. Het resultaat is prettig gestoorde música bastarda die op zijn beste momenten iets weg heeft van Manu Chao. Eén van die momenten is 'Broad Daylight' (zie ook onze 'Arriba!'-lijst), waarin Rios zich neuriënd een weg baant doorheen speelse samples en kreetjes. Maar écht goed is Rios vooral in zijn Spaanstalige nummers: 'Catastrofe', een danstrack met schokkerige raggamuffin-drums, 'Cincomanos', dat voortjakkert op een aanstekelijk cumbia-ritme; en het sensuele, met omfloerste stem gezongen 'Santera'.

Wanneer Rios echter richting 'ernstige songschrijver' opschuift - de titel 'Ghostboy' verwijst naar verluidt naar zijn meer introspectieve kant - gaat het mis, en vallen de songs te licht uit. 'Let It Go' is ronduit zwak, terwijl 'Unrock' en het titelnummer vastlopen in een flauw refrein en 'Carlito' en 'Badman' veel te gekunsteld zijn. Een half-goeie plaat dus, waar u wel de volledige prijs voor zal moeten betalen. Aan u de keuze.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234