null Beeld

Review: Game-review: 'Gastrecensie: Assassin's Creed III'

Dit is de gastrecensie van TheRomeoPapa, winnaar van de Memberrecensie van de Maand september.


Desmond (de; m; meervoud: Desmonds (alsof één Desmond niet erg genoeg is - red.))

1. Fictief hoofdpersoon in Ubisofts populaire spellenserie Assassin’s Creed, waarin hij de wereld moet redden van haar einde. Afstammeling van de eveneens fictieve Altaïr Ibn-La'Ahad, Ezio Auditore da Firenze en Ratonhnhaké:ton.

2. Saai, vreemd iemand. Zo saai als Desmond een heel saai persoon; Zien wat Desmond ziet het zien van waanbeelden, onrealistische werkelijkheden of Romeinse goden die goudkleurig oplichten terwijl je ergens bent waar je eerst niet was; Als een aap en Desmond twee zaken die veel met elkaar gemeen hebben; Zo nutteloos als de tas van Desmond; nutteloos voorwerp waar niemand iets aan heeft: verwijzing naar Desmonds tas in deel 3.

3. Iemand waarmee je een inleiding van Assassin’s Creed 3 kunt vullen, als je niet gelijk je teleurstelling wil uiten over een game waar je zóveel van had verwacht en gehoopt.

Het feest der teleurstellingen begint bij het verhaal van Desmond. Hoewel er enkele interessante passages te beleven zijn, wordt zijn deel toch voornamelijk gekenmerkt door ondermaatse dialogen, in herhaling vallende scènes en de afwezigheid van het ‘ik-ga-de-wereld-redden-en-ik-wordt-de-grote-held-gevoel’. Het voelt allemaal nogal afgeraffeld. Een positief puntje is dat er flink wordt opgewerkt naar een climax - alleen jammer dat-ie dan weer behoorlijk tegenvalt en ongelooflijk, echt on-ge-loof-lijk onbevredigend is. Want het einde van de game is totaal geen afsluiting, maar een nieuw begin. Het is nu wel zeker dat we ons kunnen opmaken voor nieuwe Assassin’s Creed-games. Dat dan weer wel.

Maar vroeger was alles beter, en dat is nu niet anders. Ditmaal neemt de Animus ons mee naar het Noord-Amerika van de 18de eeuw, de tijd van de Amerikaanse Revolutie. Centraal staat Connor, een half-Britse en half-Indiaanse sluipmoordenaar die langzaam maar zeker verweven raakt met alle belangrijke gebeurtenissen en personen uit die roerige tijd. Connor’s verhaal begint langzaam en uitermate lineair, maar komt na een uur of 6 eindelijk op gang…

…om een aantal uur later weer volledig in te zakken. Het verhaal van Assassin’s Creed 3 stelt dan ook op meerdere fronten teleur. Zo zijn bepaalde karakterontwikkeling vreemd en onnavolgbaar, zitten er aanwijsbare gaten in het plot en -misschien wel het belangrijkste- haalt het op belangrijke punten controle weg bij de speler. Dit laatste is buitengewoon frustrerend. Moordmissies zijn extreem lineair en later in het verhaal, als je de mensen die er écht doe doen om het leven wil brengen, zelfs volledig gescript. Als speler mag je kijken naar een filmpje, waarin je enkel de twijfelachtige eer krijgt om op ‘X’ te drukken. Daar moet je het dan maar mee doen.

Wél snijdt het verhaal een aantal interessante thema’s aan, zoals het verschil tussen goed en kwaad en de onderdrukking van indianen. Het is goed dat een game dit soort zaken behandelt, maar helaas worden ze niet goed uitgewerkt. Datzelfde kun je zeggen van het einde van Connor’s verhaal. Zijn verhaal eindigt niet echt. Dit komt voornamelijk doordat de Amerikaanse Revolutie -die een rode draad vormt in het verhaal- niet eindigt in de game. Want zoals iedereen weet (iedereen die de beschikking heeft tot wikipedia), werd pas in 1783 de vrede getekend, terwijl deze gebeurtenis nooit plaatsvindt in de game.

Mede door het matige verhaal komt ook de hoofdpersoon niet goed uit de verf. Connor is saai, onsympathiek en bezit totaal geen charme. Hij toont nooit zijn emoties -tenzij hij boos is- en is ongelooflijk in zichzelf gekeerd. Geen schim van Ezio, veel killer - maar ook weer niet zo kil als Altaïr. Om een lang verhaal kort te maken: Connor is net zo interessant als Desmond - en dat is geen compliment.


Onterechte hoop
Herinner je je de E3-trailer nog? In die epische 3 minuten zag je Connor rondrennen op een enorm slagveld; honderden soldaten beschoten elkaar en de kogels vlogen je om de oren. Helaas vind je een dergelijke missie niet in de game. Tijdens de slag om Bunker Hill lijkt het er enigszins op, maar van vrij rondrennen is nauwelijks sprake: als je van het juiste pad afwijkt, ga je gegarandeerd dood.

Gelukkig is het wél een genoegen met hem tegen vijanden te knokken, wat te danken is aan een verbeterd vechtsysteem. De actie is snel, flitsend en buitengewoon bruut. Er wordt goed gebruik gemaakt van gave slow-motionbeelden en door een grote hoeveelheid aan wapens verveel je je nooit. Bovendien is de moeilijkheidsgraad opgeschroefd, wat natuurlijk ook wel nodig was. Oké, de game is nog steeds niet heel moeilijk, maar een goede timing is nu zeker wel vereist.

Waar het vechten dus moeilijker is geworden, heeft Ubisoft het free-runnen juist vereenvoudigd, wat de gameplay zeker ten goede komt. Het is nu nóg leuker om met je voeten boven de grond te blijven en met slechts één knop kun je ieder obstakel aan en ren je soepel over de daken van Boston en New York. De grootste vernieuwing is het tree-runnen: free-runnen in de bomen. Dit gaat net zo soepel als in de bekende steden en het doet Connor veranderen in een ware tarzan - maar dan zonder lianen en apengeluiden. Gelukkig.

Van het klimmen en klauteren in de bomen maak je vooral gebruik in de Frontier, een enorm uitgestrekt gebied. Deze geweldige speeltuin is bedekt met bomen, riviertjes en kleine dorpen. Ook krioelt het er van de dieren, de één wat minder lief (levensgevaarlijke eekhoorns) dan de ander (schattige wolven). De Frontier leeft echt, wat ook komt door het dynamische weersysteem: in de zomer schijnt de zon, in de winter ligt er sneeuw, soms regent het en soms komt de hamer van Thor om het hoekje kijken. Het is echt fantastisch. Gewoon doelloos rondlopen in de Frontier is al puur genieten.

Datzelfde kan niet gezegd worden van New York en Boston, de twee grote steden in de game. Deze plaatsen hebben niet de impact die Jeruzalem, Rome en Constantinopel wél hadden. Er mist een zekere sfeer en het gebrek aan immense, indrukwekkende gebouwen is zeker een gemis. Je kunt het Ubisoft natuurlijk niet kwalijk nemen, maar jammer is zeker. Het grootste (en misschien ook wel enige) pluspunt is de grootte: de steden zijn enorm.

En in deze enorme spelwereld is er ontzettend veel te doen. Alles wat in de vorige games kon -veren verzamelen, sluipmoordenaars trainen, schatten leegroven en ga zo maar door- kan nu ook. En er is meer. Zo kun je New York en Boston bevrijden, gangenstelsels ontdekken, jagen, je eigen dorp opbouwen, een diep economisch stelsel onderhouden en geweldige zeeslagen voeren, om zo de schrik (of schlemiel) der zeven zeeën te worden. De hoeveelheid aan content is geweldig…


Schip ahoi!
Assassin's Creed 3 biedt de mogelijkheid een ware Piet Piraat te worden en aan het roer te staan van een slagschip. Dit is echt fantastisch. De zeeslagen zijn chaotisch, actievol en heftig, maar een zekere tactiek is nodig om de missies tot een goed einde te brengen. Daarnaast ziet alles er fantastisch uit - van enorme golven tot rondvliegende kanonskogels. Een waardevolle toevoeging.

…en tegelijkertijd de grote valkuil van de game. Assassin’s Creed 3 mist namelijk afwerking. Muziek of dialogen worden regelmatig ruw afgekapt, en ook ligt het percentage dieren met de mogelijkheid te teleporteren bijzonder hoog voor een gemiddeld bosachtig gebied. De wereld zit vol met bugs en dat is buitengewoon jammer. Natuurlijk zijn het maar kleine dingetjes, maar ze kunnen je wel uit de ervaring halen. Want zeg nou zelf: als je je missie niet kunt afronden omdat je vastzit op een ordinair kistje, voel je je nou niet bepaald de beste moordenaar van New York, toch?

Het is daarnaast ook spijtig dat de vele mogelijkheden niet of nauwelijks geïntroduceerd worden. Zo wordt het vechtsysteem heel matigjes uitgelegd en wordt er bijvoorbeeld ook niet verteld hoe je sluipmoordenaars kunt rekruteren. Spelers die bekend zijn met de serie zullen zich nog wel redden in de zee van opties, maar voor nieuwelingen is een verdrinkingsdood niet uit te sluiten. Je wordt in het diepe gegooid en je kunt je enkel vastgrijpen aan een zinkend stuk wrakhout in de vorm van de in-game-handleiding.

In tegenstelling tot de singleplayer, is de multiplayer juist wel buitengewoon goed uitgewerkt. Qua principe is er weinig veranderd: je vermoordt anderen en probeert tegelijkertijd niet zélf vermoord te worden. Bekende modi als het individuele Deahtmatch maken opnieuw hun opwachting, maar er zijn ook enkele nieuwe speltypes. Hierdoor voelt de multiplayer fris aan en blijft hij lang leuk om te spelen.

Deze nieuwe modi omvatten het teamspel Domination en Wolf Pack, een co-op modus. In Wolf Pack moet je, samen met drie anderen, computergestuurde doelen uitschakelen om zo de volgende ronde te bereiken. Uiteraard worden de rondes steeds lastiger, omdat je bijvoorbeeld minder tijd krijgt. Domination is een heerlijk en zenuwslopend spel. Er zijn twee teams, drie gebieden, en het is de bedoeling zoveel mogelijk gebieden te veroveren. En te verdedigen. Een goede balans tussen aanval en verdediging is essentieel, waardoor het ook behoorlijk tactisch is.

De multiplayer is uniek en -zoals al eerder gezegd- prima uitgewerkt. Een groot aantal modi, veel verschillende personages en een uitstekend voortgangssysteem verlengen de levensduur van de game aanzienlijk. Bovendien zijn er meer dan genoeg locaties en is het dynamische weersysteem ook in het online gedeelte geïntegreerd: plotselinge sneeuwstormen maken de zoektocht naar jouw slachtoffer zeker niet makkelijker. Maar wel leuker.

Als een game zó veel goed doet, zijn sommige minpuntjes best te aanvaarden. Niet zo interessante steden? Oké, vooruit. Een hoop bugs en onafgewerkte zaken? Nou ja, dan kan. Als speler in het diepe gegooid? Ja, zelfs dat is nog best te vergeven. Maar een matige hoofdpersoon en een slecht verhaal, zowel in het heden als het verleden? Nee, Ubisoft, daar komen jullie niet mee weg. Assassin’s Creed 3 is zeker geen slechte game -integendeel!-, maar het stelt toch teleur op een aantal zaken die deze serie juist zo kenmerkt.

Cijfer: 8

Pluspunten:

Connor’s verhaal kent wat interessante thema’s en momenten…De Frontier is een fantastisch gebied…Het vechten en free-runnen is verbeterdIntense zeeslagenBuitengewoon veel te doenGeweldige multiplayer

Minpunten:

…maar stel over het algemeen teleur…Boston en New York zijn niet zo interessantDesmond-deel is vertrouwd (matig)Connor is een saai personageVeel, héél veel bugs en slordighedenIn het diepe gegooid

Bron: InsideGamer.nl

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234