null Beeld

Review: Game-review: 'Killzone Mercenary Review - Console waardige ervaring'

Ik ben de afgelopen jaren niet helemaal eerlijk geweest en wil mijn schuld nu dan ook bekennen. Jarenlang ben ik door het leven gegaan als huurling en dubbelspion. Teksten schrijven voor de organisatie die me de meeste poen opleverde. Of dit nu voor InsideGamer was of de concurrent. Handelen in de schaduw van het wereldwijde web was mijn levenswijze en uitbuiten van artikelen deed ik meer dan eens. Maar nu niet meer, mentaal ben ik leeg en houd ik het voor gezien. Ik zweer nu mijn loyaliteit aan deze prachtige site en zal schrijven tot aan de laatste snik. Of, totdat de geldkraan dicht gaat. Eens een freelancer, altijd een freelancers.

wes rijckaert


Arran Danner - hoofdrolspeler uit Killzone: Mercenary - zal zich vast en zeker ook zo gevoeld hebben tijdens zijn carrière als huurling. Aan het begin van Mercenary is het leven van Danner goed. Dankzij de vele oorlogen zijn veel soldaten aan beide kanten overleden en worden huurlingen vaak gebruikt. Het zijn vooral gevaarlijke missies die zij ondernemen, maar de knaken zijn kei en keihard. De ISA neemt contact op met Danner en stuurt hem op pad om de ontvoerde Alex Grey te redden. Grey is niet alleen een oorlogsheld, maar ook belangrijk voor het ontwikkelen van wapens voor de ISA en mag dus absoluut niet in de handen van de vijand blijven.


Geld, geld, geld!

Als huurling heb je carte blanche waardoor alles geoorloofd is, zolang jij maar doet wat er van je gevraagd wordt. Het afschieten van medestanders, burgers en natuurlijk de vijand vallen daar onder. Je bent onafhankelijk en wisselt rap van organisatie. Naarmate het verhaal vordert heeft Danner meer moeite met zijn opdrachtgevers en begint zijn moraal te spelen. Hij maakt keuzes voor zichzelf. Tegen het einde van Mercenary gaat hij zijn eigen weg, maar waarom hij dit doet is niet duidelijk. Heeft hij iets vanuit zijn verleden meegemaakt waardoor hij dit doet? En waarom heeft hij al dat geld nodig? Antwoorden krijgen we hier niet op, wat toch wel een klein smetje geeft op het verder prima verhaal over de strijd tussen de ISA en de Helghast.

Beweegredenen tijdens het spelen worden door Danner merendeel op financiële basis gedaan en het is dan ook leuk om te zien dat je voor al jouw acties geld vangt. Elke manier waarop je een vijand omlegt levert een andere geldbonus op. Hoe handiger jij dat doet, hoe meer geld er voor je valt op te strijken. Bloedige stealthkills zijn lastiger, maar ook zeer lucratief. Het is dan ook jammer dat de vijanden af en toe een steekje laten vallen en ineens van achter een stealthkill moeten verduren, terwijl jij luttele seconden daarvoor nog diverse schoten op ze losten. Toch, dankzij dit principe weet de game de speler constant te prikkelen en worden verschillende aanpakken beloond. Geld speelt nu eenmaal een belangrijke rol voor een huurling, de beste wapens en gadgets zijn daarbij een must.


Visueel spektakel

Het geld wordt vervolgens ook als leidraad gebruikt door de gehele game, niet alleen om nieuwe wapens te kopen waar de speler mee aan de slag kan, maar ook om een Van-guard aan te schaffen. Deze gadget kan in de vorm van een zwevende robot komen waarmee vijanden afgeschoten worden, een onzichtbaarheidsmantel of draagbaarschild. Het verschil in gadgets zorgt tevens voor verschillende speelstijlen, met als gevolg dat een assault of stealth aanpak nog beter tot zijn recht komt.

Tijdens het avontuur sta je waarschijnlijk weleens stil bij de visuele pracht van Killzone: Mercenary. Er gebeurt eigenlijk altijd wel iets om je heen. Vlaggen wapperen, de wind laat stof opwaaien, vijanden met gigantische vlammenwerpers en er vliegen verschillende voortuigen met hoge vaart door het luchtruim. Ook zijn de befaamde rode tonnetjes door de levels te vinden die zorgen voor indrukwekkende explosies. Net als zijn voorgangers is het een duistere game, maar dankzij de vele lichteffecten wordt Mercenary toch voorzien van een laagje kleur. Wat dat betreft is dit dé game om aan je vrienden te laten zien waartoe de PlayStation Vita in staat is.


First-Person Shooter op handheldformaat

De belangrijkste vraag voor velen is of Mercenary werkt op de Vita. Tijdens de beginuren had ik nog weleens last van mijn rechterhand doordat er een bepaalde mate van vingervlugheid gevraagd werd, iets dat niet gebruikelijk is op een handheld. Naar verloop van tijd verdween dit en merkte ik af en toe niet eens dat ik op een handheld speelde. De besturing werkt uitstekend, maar maakt één fout. Tijdens verschillende melee-aanvallen vereist het spel dat je een swipe beweging over het scherm maakt. In eerste instantie is dit geen probleem, maar tegen het einde begint dit toch aardig irritant te worden. Daarbij is het menu van de wapenhandelaar alleen te doorlopen met de touch-besturing.

Sony heeft van begin af aan als doel gesteld om de Vita neer te zetten als handheld waar console waardige ervaringen op te vinden zijn en Killzone: Mercenary is daar een perfect voorbeeld van. De titel zou zeker niet misstaan op een console en met uitzondering van de touch-besturing lijkt deze titel ook daarvoor te zijn ontwikkeld. Het verhaal is echter met negen missies van korte duur en met nog geen zeven uur op de teller is dat toch erg jammer. Gelukkig fungeert de multiplayer-modus als slagroom op de taart. Helaas is onderweg online spelen nagenoeg onmogelijk en voor een console ervaring on the go is de korte verhaallijn dan ook erg jammer.


Multiplayer in optima forma

Voor degenen die Mercenary thuis spelen krijgen in de vorm van de multiplayer een welkome verrassing. Je rang vanuit de verhaalmodus wordt overgenomen waardoor je nu eindelijk eens beloond wordt voor het spelen van het verhaal voordat je aan de slag gaat met de multiplayer. Alle vrijgespeelde wapens en Van-guards zijn terug te stoppen in je loadouts en hoe hoger je rang, des te meer loadouts jij tot je beschikking hebt. Ook je algemene level - wat tot uiting komt met Valor kaarten - is overdraagbaar van de singleplayer en multiplayer waardoor de multiplayer-modus vooral op een extensie van de singleplayer lijkt en dat is uiterst positief.

In totaal zijn er drie modi: Mercenary Warfare, Guerrilla Warfare en Warzone. De eerste twee zijn de standaard deathmatch en team deathmatch varianten waarmee iedereen bekend is. Hierin spelen acht spelers tegen elkaar in team verband of zelfstandig en proberen ze elkaar een kopje kleiner te maken. Tijdens het spelen worden er op de verschillende mappen her en der Van-guard capsules neergezet waar iedereen dan als een dolle naartoe rent. Na het veroveren van de capsule beschik je tijdelijk over een extra gadget en heb je dus een kleine voorsprong op de rest. De omgevingen waar deze gevechten plaatsvinden zijn gelukkig niet regelrecht uit de verhaalmodus getrokken en zijn afgesteld op de maximum van acht spelers. Met woestijnvlakken en industriële terreinen is er dan ook genoeg variatie te vinden.

De derde en laatste modus is Warzone en is anders dan de rest en daardoor ook het meest interessante. Deze mode heeft veel weg van de singleplayer omdat je hier vijf ronden speelt waarin merendeel van de handelingen uit het verhaal terugkomen. Allereerst wordt er gewoon gevochten tegen de tegenstanders. De ronde hierna worden de verslagen vijanden ondervraagd over gevoelige informatie waarna de gevangen in de latere ronden worden afgemaakt en hun Van-guard capsules gehackt worden. In de allerlaatste ronde worden de overlevende strijders van het andere team uitgeroeid. Na het spelen van de singleplayer kun je dus met jouw opgebouwde personage verder en nog meer knaken online verdienen om zodoende een betere wapenuitrusting en hogere rang te bereiken. Als huurling is er nu eenmaal altijd en overal wel geld te verdienen.

Het grootste compliment wat ik Killzone: Mercenary kan geven is dat het gewoonweg werkt. Het is een volwaardige FPS-titel die niet zou misstaan op de consoles en ook uitstekend werkt op de PlayStation Vita dankzij de hardware mogelijkheden van het apparaat. Visueel is het af en toe om je vingers bij af te likken, helaas is de speelduur wat aan de korte kant en zorgt de touch-besturing weleens voor kleine irritaties, maar dat maakt de vermakelijke multiplayer meer dan goed.

Cijfer: 8+

Pluspunten:

Besturing werkt uitstekend Grafisch erg indrukwekkendConsole waardige ervaringMultiplayer is extensie van de singleplayer

Minpunten:

Geforceerde touch-besturingSingleplayer aan de korte kantVijanden laten af en toe weleens een steekje vallen

Bron: InsideGamer.nl

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234