null Beeld

Review: Game-review: 'Nintendo Land Review - Vijf meningen, één cijfer'

Voor een aantal Wii U-reviews hebben we besloten om meerdere recensenten naar de game te laten kijken. Games als Nintendoland zijn namelijk bedoeld om met meerdere spelers tegelijkertijd te spelen.



Thijs Barnhard (@Theischs)

Het is niet eens zo’n gek idee: een pretpark gebaseerd op de rijke en geliefde geschiedenis van Nintendo met attracties die geïnspireerd zijn op games zoals Zelda, Mario en Metroid. Nintendoland laat die droom een beetje uitkomen door die eerder genoemde bekende series te combineren met minigames die de hardware van de Wii U op zoveel mogelijk manieren benutten. In veel opzichten is Nintendoland dan ook de Wii Sports van Nintendo’s nieuwste.

Het merendeel van de spelletjes is competitief of in samenwerking met maximaal vier andere spelers te spelen. Hiervoor zijn naast de GamePad ook nog vier Wii-controllers met Wii Motion Plus nodig. Ook voor de eenzame speler zijn er in totaal zes games die de nostalgische Nintendo-snaar weten te raken. Nintendoland haalt namelijk nogal wat bekende en soms zelfs vergeten namen van stal om de minigames stijl te geven. In de F-Zero minigame hijst je Mii zich in de outfit van Captain Falcon en neem hij plaats achter het stuur van de Blue Falcon en in de minigame Octopus Dance onthoud en memoriseer je de bewegingen van de duiker uit Game & Watch Octopus.

De aankleding van iedere minigame behoort tot de sterkere punten van de game. Zo ziet ieder spel er compleet anders uit door gebruik van verschillende grafische stijlen. De baan in Donkey Kong’s Crash Course is bijvoorbeeld getekend op een schoolbord, compleet met grappige tekeningentjes die aan Nintendo’s arcadehit doen denken. Helemaal mooi is The Legend of Zelda: Battle Quest waarin de wereld en de vijanden die de vijf spelers te lijf gaan bestaan uit lappen stof en andere knutselmaterialen.


Jules Schlicher (@blitz_jules)

Luigi’s Ghost Mansion is ook zo’n game met een ontzettend leuke aankleding. Het duister, de lichteffecten, de cartooneske stijl en de algehele blije creepiness van de levels dragen veel bij aan de toffe ervaring. In dit spelletje is het de bedoeling om met een paar WiiMote-mannen achter het GamePad-spook aan te gaan. Het spook kan de zoekers zien en ze aanvallen, maar zodra hij in de schijnwerpers (lees: zaklamp) staat, is hij kwetsbaar. Teamwerk, bij ons bestaande uit geschreeuwde aanwijzingen, is essentieel. Eigenlijk is het simpel vermaak, maar dat werkt altijd het beste.

Dat zie je ook terug in Mario Chase. Zoals de titel al aangeeft wordt Mario achtervolgd. De Mii van de de speler met de GamePad trekt de klassieke Mario-outfit aan en de spelers met de WiiMotes moeten hem zien te tackelen. Vergelijkbaar met Luigi’s Ghost Mansion heeft alleen de speler met de GamePad zicht over het hele speelveld en moeten de andere spelers elkaar de goede richting in wijzen. Dergelijke simpele lol is ook terug te vinden in Metroid Blast en The Legend of Zelda: Battle Quest.


Wesley Domingos

Op het gebied van singleplayer games geef ik graag extra aandacht aan Donkey Kong’s Crash Course, waarin het de bedoeling is om een tweedimensionaal hindernisparcours in de stijl van Donkey Kong zo snel mogelijk te voltooien. Op het eerste gezicht ziet dat er eenvoudig uit en bovendien doet de GamePad niet veel meer dan inzoomen, maar in een mum van tijd merk je dat DK’s attractie meer is dan een simpel spelletje. Je activeert bruggen met de schouderknoppen, rolt door loopings met behulp van een analoge stick en ondertussen stuur je door middel van de gyroscopische eigenschappen van de GamePad. Bovendien zijn de obstakels dermate tricky geplaatst dat er vanaf de eerste horde sprake is van een uitdagende ervaring, zodat de titel van beste solo-attractie eenvoudig geclaimd wordt door DK.

Een goede tweede plek is er voor Takamaru's Ninja Castle, gebaseerd op de Famicom-game Nazo no Murasame Jō. In dit spel huisvest de touchscreen een ongelimiteerd aantal ninjasterren, die je met je vinger één voor één kunt werpen naar de bad guys. Ninja Castle speelt als een klassieke on-rails game en weet zodoende niet te verrassen, al laat het wel leuk zien hoe je zonder vertraging interactie kunt hebben tussen de GamePad en de televisie.


Joey de Mol (@JoeydeMol)

De door Jules en Wesley beschreven minigames zijn inderdaad erg vermakelijk, maar voor je zover bent om van deze attracties te genieten moet er eerst een tergende horde worden genomen. De godganse game wordt namelijk aan elkaar gepraat door het verschrikkelijkste ‘gamepersonage’ sinds Tingle (bekend uit een aantal The Legend of Zelda-games): Monita. Monita is een computermonitor met een schlemielig pixelige grijns en een irritante robotstem - die nog het meeste wegheeft van de stem van Robin, de robot uit Bassie & Adriaan. Met haar krassende stem leidt Monita elke minigame in en meer dan eens ben je plichtmatig naar haar nutteloze gezwets aan het luisteren.

De kommer en kwel die je dankzij Monita moet doorstaan wordt in veel gevallen - zoals in de door Jules en Wesley genoemde minigames - gecompenseerd met een flinke dosis plezierige gameplay, maar helaas vormt het gezwets van Monita zo nu en dan ook de opmaat naar een aantal matigere attracties. Neem Balloon Trip Breeze, een karig spelletje waarbij je niets meer doet dan nutteloos met je stylus over het GamePad krassen. Maar ook attracties als de simplistische, saaie ritmegame Octopus Dance en het niet helemaal lekker uitgewerkte Captain Falcon’s Twister Race weten geenszins te bekoren.


Kevin Eyken (@K_Eyken)

Sommige minigames slaan wel aan, sommige niet, en daarom is Nintendo Land niet meer dan een verzameling van ‘geinige spelletjes’ die weinig omhelzen. Zelfs de games die goed zijn, zul je niet uren lang kunnen spelen. Zodra je het trucje door hebt, is de lol er bij de meeste spelletjes snel vanaf. En de functionaliteit van de GamePad is in veel gevallen niet innovatief genoeg om te blijven boeien; alleen bij de groepsactiviteiten biedt de GamePad af en toe een interessante functie en deze zijn alleen leuk wanneer je met vier of vijf mensen voor de tv zit. Zo verwordt de game al snel een soort bordspel dat je uit de kast trekt op feestdagen wanneer er visite over de vloer komt.

Dat is niet echt een sterk selling point aangezien zovéél dingen leuker worden wanneer je met een groep bent. Een krat bier delen met vier mensen levert ook een leuke avond op en dat is een stuk goedkoper. Wanneer het grootste deel van de minigames niet leuk genoeg is om meerdere keren te spelen, valt pas op hoe weinig inhoud de game eigenlijk biedt. Waarom zou je dit blijven spelen? Om wat trofeetjes in je park te bekijken? Misschien dat een hoger doel Nintendo Land vermakelijker had kunnen maken… of meer leuke minigames.

Na vijf meningen komen we uiteindelijk op een gemiddeld cijfer van een 6+ terecht voor Nintendoland. Daarbij moet gezegd worden dat redacteuren als Wesley en Joey qua cijfer rond een zeven zitten en Kevin met zijn beoordeling van een vijf juist wat lager zit.

Cijfer: 6+

Pluspunten:

Aankleding mini-gamesAantal toffe mini-games...

Minpunten:

Replay-value... maar ook een aantal mindere

Bron: InsideGamer.nl

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234