null Beeld

Review: Game-review: 'Spec Ops: The Line'

Dubai – toonbeeld van wellust en rijkdom – is in Spec Ops: The Line alles behalve een luxueuze vakantie- of zakenbestemming. Het emiraat is namelijk veranderd in een puinhoop en de 33ste infanteriedivisie van de Amerikaanse strijdkrachten heeft zich in de stad gelegerd. Niet vanwege de grote hoeveelheden olie waarmee de grond rondom de woestijnstad gevuld is, maar juist om de plaatselijke bevolking te redden van een catastrofale en allesvernietigende reeks zandstormen die het emiraat teistert. Dat het de 33rd niet gemakkelijk af gaat bewijst de noodoproep van overste John Konrad, waardoor de Verenigde Staten besluiten het Delta Force-team van Martin Walker naar de voorheen zo magnifieke stad te sturen.

Deze missie is ongetwijfeld de meest zware waar Walker – tezamen met teamgenoten Lugo en Adams – ooit aan heeft deelgenomen. De eerste blik op de stad maakt namelijk goed duidelijk dat de tsunami’s aan zand het emiraat tot een gigantisch onherbergzaam gebied hebben gemaakt. Veel van Dubai’s karakteristieke hoogbouw is bezweken onder het gewicht van het zand, terwijl er achter een aantal van de sterkste wolkenkrabbers een honderden meters hoge, massieve zandmuur is opgehoopt. De (dreigende) kracht van het zand zorgt ervoor dat je je ontzettend nietig en kwetsbaar voelt.

De destructieve eigenschappen van het zand zijn niet de enige horde die Walker en zijn team moeten nemen. Al vrij snel blijkt dat Dubai het toneel is van een ernstig gewapend conflict, waarbij rebellen het opnemen tegen de 33rd. Zoals het goede Amerikanen betaamt, staan de goedgetrainde Delta Force-strijders hun landgenoten bij, totdat ze opeens zelf onder vuur worden genomen door de in Dubai gelegerde Amerikaanse strijdkrachten. Er lijkt na dit moment maar één conclusie mogelijk; de soldaten van de 33ste infanteristendivisie plegen hoogverraad en zijn in Dubai voor hun eigen gewin. De reddingsmissie van Walker’s team is van het één op het andere moment veranderd in een gevechtsmissie.

Het verhaal klinkt in beginsel simpel en eenvoudig, maar is in de praktijk uiterst complex. Gedurende je missie komt Walker namelijk de meest gruwelijke taferelen tegen – waaronder gigantische stapels aan rottende lijken van onschuldige burgers en doodgemartelde CIA-agenten – die hem sterken in zijn geloof dat de 33rd zich schuldig maakt aan de meest verschrikkelijke oorlogsmisdaden, maar heeft hij zelf ook geen schone handen. Meer dan eens moet Walker namelijk razendsnel anticiperen op dreigende situaties die daardoor meermaals resulteren in twijfelachtige tot ronduit weerzinwekkende daden – die we om spoilers te vermijden hier niet noemen – van zijn kant.

Al die ongekend harde en gruwelijke gebeurtenissen – die zelden op zo’n expliciete wijze hun plaats hebben in een game – zorgen ervoor dat het op een gegeven moment volkomen onduidelijk is of je aan de goede of slechte zijde vecht. Red je de burgerbevolking van het waanzinnig geworden 33rd of neemt de Amerikaanse infanteristendivisie ze juist in bescherming tegen jouw gruwelpraktijken. Deze twijfel sluipt er op briljante wijze in en zorgt ervoor dat je je meer dan eens ontzettend schuldig voelt. Hoewel bepaalde gebeurtenissen wellicht onnodig hard zijn – kaliber ‘No Russian’ uit Modern Warfare 2 – dragen ze stuk voor stuk bij aan het ijzersterke verhaal, dat je soms bijna shellshocked achterlaat.

Buiten het zeer indrukwekkende verhaal is Spec Ops: The Line gewoon een degelijke third-person shooter. Uiteraard – hoe kan het tegenwoordig ook anders – compleet met een coversysteem, dat Walker in staat stelt soepeltjes van dekking te wisselen. Doordat de locaties, waarin je van dekking naar dekking rent en vrolijk in het rond schiet, qua uiterlijk en opbouw behoorlijk divers zijn gaat het knalwerk gelukkig nooit vervelen. Het schieten staat volledig in dienst van het verhaal, is op zichzelf weinig gedurfd en daardoor niet meer dan degelijk te noemen.

De enige gewaagde toevoeging die is gedaan, is de interactiviteit met het zand. Zo af en toe is het voor Walker mogelijk een glazen façade uit een gebouw te knallen, waardoor de tegenstanders worden bedolven onder een golf van zand dat tegen het glas was opgehoopt. Deze acties zien er tof uit en voelen stoer. Dat geldt overigens ook voor het gebruik van een granaat. Door je granaat in het zand te gooien veroorzaakt deze bij ontploffing een verblindende zandwolk. Doordat dit soort momenten niet elke drie seconde mogelijk zijn, blijft het fris aanvoelen en verwordt het niet tot een gimmick.

Eigenlijk is er weinig dat Spec Ops: The Line slecht doet. Er zijn eigenlijk maar een paar kleine slordigheden en irritaties te benoemen. Zo blijft de door Nolan North ingesproken Walker continu hetzelfde zinnetje roepen wanneer hij een vijand neerschiet (‘Kill fucking confirmed’ of ’And fucking stay down’), zweven er met regelmaat wapens in de lucht en zitten bepaalde doodgeschoten tegenstanders erbij alsof ze nog even aan het yogaën zijn. Voor de rest doet Spec Ops niet echt iets fout, maar excelleert de game alleen maar op het gebied van het verhaal. Dat is bijzonder jammer, want wanneer de schietactie met eenzelfde mate van creativiteit zou zijn benaderd als het verhaal, zat er veel meer in dan de degelijke shooter die het nu is.

Spec Ops: The Line speel je voor het ijzersterke en bij vlagen gruwelijk harde verhaal. De tweestrijd en twijfel die de gebeurtenissen in Dubai bij Delta Force-leider Martin Walker veroorzaken zijn namelijk op uitstekende en meeslepende wijze in de game verwerkt. Buiten het verhaal om is Spec Ops gewoon een degelijk third-person shooter – zij het met een paar kleine slordigheden – die weinig origineels in huis heeft. De enige creatieve toevoeging is de interactie met zand, die je een staat stelt vijanden te overrompelen met de alom aanwezige korrels.

Cijfer: 7½

Pluspunten:

Sterke verhaalontwikkelingVol gruwelijk harde taferelenLeuke interactie met het zand

Minpunten:

Slechts een degelijke shooterPaar kleine slordigheden

Bron: InsideGamer.nl

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234