null Beeld

Review: Game-review: 'The Wind Waker' (Wii U)


'The Legend of Zelda', Nintendo's spelserie rond de zwijgzame held Link en prinses Zelda, ging sinds 1986 in stijgende lijn richting onsterfelijkheid: elke nieuwe aflevering bracht langere speurtochten, grotere vijanden en meer doordachte verhaallijnen.

undefined

'The Wind Waker' verscheen in 2003 na spin-off' Majora's Mask' als de directe opvolger van 'Ocarina of Time', en droeg aldus een loodzware erfenis. Dat het resultaat - dat voor Wii U opnieuw uitkomt in een sprankelend high definition-jasje - niet de epische hoogtes van zijn voorganger kon overstijgen, nam geen enkele gamer de Japanners kwalijk. Hier en daar lijkt een spelelement zelfs een geforceerd doorslagje. Zo is de wind waker, een dirigeerstokje waarmee je de wind kan commanderen, een zoutloze versie van de ocarina die eveneens het spelverloop muzikaal voortstuwde.

Ook sommige vreemde gameplay-keuzes van de ontwikkelaars jagen de wenkbrauwen de hoogte in. Wanneer een vijandelijke toren de protagonist met kanonnen beschiet, lijkt de knallende kleinoden kapotschieten de enige optie. Op zoek naar munitie gaat Link een deur binnen, en eenmaal terug buiten zijn de kanonnen allemaal hersteld én actief. Welke rabauwen hebben dergelijke frustrerend efficiënte hersteldienst? Kleine ergernissen worden echter gecounterd door voldoende geinige details en uitstekende vondsten: een eenvoudig postsorteerspelletje is even verslavend als de hoofdqueeste, schransende vissen geven je belangrijke navigatietips en kleurrijke nevenfiguren lijken steevast weggelopen uit een rariteitenkabinet.

De spelwereld is geen solide aardkloot, maar een amalgaam van eilandjes en torens. Dat maakt van zeilen - verplicht om pion Link op zijn bestemming te krijgen - een aanvankelijk saaie onderneming, omdat er gedurende vijf à tien minuten niets gedaan kan worden. Stormen of zeemonsters kruiden slechts occasioneel het zeeschuimersbestaan. Gelukkig vermindert een teleportatiemethode vermomd als draaikolk alras het nodeloze wachten. Een pratende boot, de metgezel tijdens de overkoepelende opdrachten, draaft op als de stem van rede annex bijdehante fontein van wijsheden. Deze interacties hebben de flair van een vader-zoonrelatie en zijn bedoeld om de dwalende speler terug richting rechte pad te sturen.

'The Wind Waker' was al een grafisch pareltje op de Gamecube en ziet er - mede door de cel shaded-aanpak - ook vandaag nog uitmuntend uit. Een HD-remake van deze interactieve cartoon leek op grafisch vlak niet helemaal nodig, al zou de oorspronkelijke presentatie vandaag de dag misschien niet overeind blijven op een HDTV. Twijfelaars worden finaal over de streep getrokken door een gezonde selectie van verbeteringen en extra opties, waarvan een strakkere besturing, een moeilijkere Hero Mode en een online-gedeelte (waarin spelers elkaar hints kunnen geven) slechts het begin zijn. Enkel echte klassiekers zijn na meer dan een decennium nog relevant en spannend om te herspelen. 'The Wind Waker' mag onbeschaamd zijn plekje naast de groten innemen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234