null Beeld

Review: Gamereview: 'BioShock Infinite: Burial at Sea Episode 2 - Zeewaardige afsluiter'

Er is iets dat me dwarszit aan BioShock: Infinite, namelijk de Vigors. Er wordt nooit ingegaan op het bestaan van de drinkbare krachten en waar deze vandaan komen. Weggeduwd onder een tapijt van excuusjes. Wat blijkt: er is een wezenlijke relatie tussen de Vigors die in Columbia gebruikt worden en de Plasmids uit Rapture. Dit is maar het topje van de ijsberg van wat Burial at Sea Episode 2 uit de doeken doet.

kevin shuttleworth


Elizabeth

Episode 2 is Elizabeths verhaal, haar zwanenzang. Ze rondt werkelijk alles af, van plotgaten uit Infinite en Burial at Sea Episode 1 tot vragen die er misschien zijn over, nou... Nee, dit houd ik voor me. Praten over het verhaal van Episode 2 is gevaarlijk, omdat de kans groot is dat er iets verpest wordt. Je iets over een spelwereld realiseren waardoor de haren in je nek overeind van verbazing gaan staan, wil ik niet van iemand afnemen. Het moment waarop ik bijvoorbeeld uitvond hoe het werkelijk zat met Vigors en Plasmids is daar één van.

Hoewel dit soort momenten meestal via cutscenes verteld worden, of via dialogen tussen de personages terwijl je de verdoemde onderwaterstad verder ontdekt, valt er een hoop te vinden in de spelwereld. Eerdergenoemd onderwerp is er één van. Je leest het op een krijtbord, ergens in een kamer die je zomaar had kunnen passeren.

Rapture onder de loep

Rapture steelt daardoor wederom de show. De wereld zit zo vol betekenisvolle details die je kennis over de steden en de mensen erin zodanig uitbreiden dat je perceptie van zowel Rapture als Columbia tegen het einde van de game volledig is veranderd. Dit komt ook gedeeltelijk door Elizabeth en haar kijk op de wereld. Ze was altijd al analytisch en verschrikkelijk kennisgevend over haar omgeving. Haar perspectief licht bijvoorbeeld het bestaan van verschillende soorten bathyspere’s toe - onderzeeërs die mensen door Rapture vervoeren - en dat er een specifiek model is waarin in totaal twintig mensen zijn overleden aan koolstofmonoxidevergiftiging. Klein ontwerpfoutje.

Daarnaast uit Elizabeths analytische vermogen zich in visuele representaties van hoe zij denkt dat apparaten in elkaar zitten. Zo is het nu aan de speler om alle sloten te openen, in plaats van het haar te moeten vragen als Booker. Gelijk komt er een tekenachtige zijsnede van het slot in beeld en een minigame volgt. Het is stijlvol en geeft de wereld een nieuwe draai. Kortom, spelen als Elizabeth is anders en het verhaal heeft er baat bij.

Ander hoofdpersoon, andere game

Ze is misschien intelligent en kennisgevend, maar ook erg kwetsbaar. Zonder schild en met minder health kan Elizabeth maar een paar kogels incasseren voordat het einde verhaal is. Het is dan ook niet de bedoeling om schietend en biddend in een gevecht te springen. Nee, de gameplay is hier trager en voelt hierdoor anders dan in voorgaande delen en zelfs Episode 1.


Je hebt ook minder plasmids en wapens om je mee te verdedigen en ammunitie is schaarser dan voorheen. Hierdoor moet er creatiever omgegaan worden met de beschikbare middelen. Big Daddy dichtbij? Zet deze met een Posession plasmid op tegen de andere vijanden en geniet op een afstandje van het geluid van een drilboor dat door vlees en botten scheurt.

De meest effectieve tactiek is echter de stille aanpak. Elke vijand heeft een teken boven zijn hoofd waaraan te zien valt of deze je ziet of niet. Met behulp van een nieuwe plasmid, Peeping Tom, kan Elizabeth onzichtbaar worden, de vijand achter muren blijven volgen en deze uiteindelijk een skyhook in het achterhoofd begraven, zonder dat iemand het merkt. De game maakt dit elke keer erg spannend door een hoge snaartoon te spelen die steeds luider en hoger wordt naarmate Elizabeth dichter en dichter bij vijand komt. Een klein, maar erg effectief detail.

In tegenstelling tot Booker heeft Elizabeth ook niet altijd een tiental wapens op zak. In plaats daarvan moet ze het doen met een shotgun, pistool, de Radar Range dat in Episode in 1 werd geïntroduceerd en een nieuw wapen: de kruisboog. Dit wapen wordt al snel een beste vriend dankzij de verschillende typen ammunitie die ervoor zijn. Er zijn pijlen met slaapmiddel, gifgas en de zogeheten 'noisemakers', die, zoals de naam al doet vermoeden, herrie maken. Perfect voor een vlugge afleidingsmanoeuvre.

De grote conclusie
Kortom: Episode 2 speelt anders en het verhaal voelt anders door het perspectief van Elizabeth. En anders is in dit geval zeker beter. De lengte van de episode maakt dit af. Met ongeveer vier uur speeltijd is er meer te zien en te doen dan in Episode 1. Alles is beter! Toch?

Niet alles. Hoe goed het totaalpakket ook is, de conclusie voelt nogal uit de duim gezogen. Een half uur voor het einde van de game wordt namelijk plotseling een onderwerp aangesneden waar voorheen nog niet naar gerefereerd wordt. Dit zodat het kan uitmonden in een climax die weliswaar de complete reeks netjes afsluit, maar ietwat vergezocht voelt en na het einde weer nieuwe vragen oproept. Zoals altijd is het wel verschrikkelijk slim gevonden en duurt het even voordat je ervan bijgekomen bent.

Deze game is getest op de PC

Hoewel het einde verre van perfect is, rondt Burial at Sea Episode 2 de complete BioShock-reeks erg netjes af. Van openstaande vragen tot kleine gaatjes uit vorige games die nog gevuld moesten worden: vrijwel alles wordt beantwoord. Episode 2 vertelt niet alleen een uitstekend verhaal, maar verrijkt ook de ervaringen van Infinite en zelfs het originele BioShock. Dit is hoe een serie als deze afgesloten moet worden.

Cijfer: 9-

Pluspunten:

Wederom uitstekend verhaalWereld vol toffe detailsAls Elizabeth spelen verfrissendVeel langer dan eerste episode

Minpunten:

Conclusie voelt vergezocht en roept nieuwe vragen op

Bron: InsideGamer.nl

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234