Review: Gary Clark Jr. op Rock Werchter 2016

De 32-jarige Texaan Gary Clark Jr. is, zoals ze dat in Engeland zeggen, een musician's musician: opgehemeld, hogelijk gewaardeerd en - bijna op het gênante af - doodgeknuffeld door de bevoegde groten der aarde (van Clapton over Jagger tot Grohl), om de rasp in zijn stem en zijn fluwelen vingervlugheid - maar geen of nauwelijks radiohits en een eerder bescheiden bekendheid bij het grote publiek. Of dat was de theorie op ons blaadje. In de praktijk is het zo dat we ons daarin ofwel compleet vergissen, ofwel is iederéén diep vanbinnen een beetje muzikant: The Barn liep op vrijdag 1 juli 2016 om 14u15 nagenoeg compleet vol.

Clark Jr. vs 15000 Belgen, en die eerste won over nagenoeg de hele lijn. Hij deed dat met a) superbe bluesrock, b) verbluffende gitaarstormen die, ook als ze even gingen liggen, zwanger van dreiging bleven, c) een behoorlijk intense présence. Hoogtepunt? 'When My Train Pulls In', een weergaloos gebrachte rocker, een soort gitaar-en-drum-dinosaurus die - ook als je Clark Jr. vooraf van toeten, blazen noch pluimen kende - als een stokoude, larger-than-life klassieker klonk. De twang in de stem van Clark Jr. deed denken aan Dan Auerbach van The Black Keys, in de rest van de song hoorde je de hele rockgeschiedenis in sneltreinvaart voorbij komen, aan al de belangrijkste haltes werd gestopt om meer groupies en good vibes binnen te laten.

'To be sexy, you gotta feel comfortable.' Ook als hij zich tussendoor gewoon even een weg uit zijn leren jas worstelde, deelde Clark Jr. achteloos levenslessen uit, die des te geloofwaardiger werden toen daarna het terminaal sexy 'Our Love' honderden brillen tegelijk deed aandampen. Met 'Cold Blooded' bewees Clark Jr. dat hij evengoed de slickste lounge lizard van de affiche is. En 'Next Door Neighbor Blues' is van het soort in eigen vet marinerende bluesstomp waaruit collega's als Eagles of Death Metal minstens drie platen lang soep kunnen trekken.

We zouden bijna de begeleidingsband van Clark Jr. vergeten; een indrukwekkend geroutineerde machine die telkens streng aan de teugels trok als Clark Jr. weer eens op zijn eentje ging pionieren. En de heer op tweede gitaar komt minstens in onze top-drie aller tijden van coole motherfuckers-met-fluoroze-poncho.

Onze superlatieven zijn bijna op, dat moet betekenen dat we aan de slotconclusie toe zijn: op het Werchter-concert van Gary Clark Jr. was niéts aan te merken, kanttekening noch mimimimimi-gezeur te bedenken. Hij was hier totnogtoe de enige artiest die erin geslaagd is ons achtereenvolgens te doen lachen (voornamelijk het soort schrille lach die onze keel ontsnapt als we door verstomming getroffen zijn), meezingen en dansen, en ons voldoende kippenvel bezorgde om minstens vier braille-lezers een werkweek lang onledig te houden. De volle pot aan sterren is zijn logische deel.

Op een zomerfestival, per definitie een oord dat het grotendeels moet hebben van goede luim, schuimend bier en instant-herkenbare meezingers, is iemand als Clark Jr. - die je tegelijk tot rust doet komen en naar adem happen - een ondubbelzinnig geschenk. Pies uit.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234