null Beeld

Review: Geerten Meijsing - Malocchio. Een Toscaanse jeugd

Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat er mensen bestaan die dertig jaar lang meer dan het beste van zichzelf geven op de werkvloer en in hun queeste naar pecunia gedreven tegen het hartinfarct, de hyperventilatie en de algehele verstandsver...

Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat er mensen bestaan die dertig jaar lang meer dan het beste van zichzelf geven op de werkvloer en in hun queeste naar pecunia gedreven tegen het hartinfarct, de hyperventilatie en de algehele verstandsverbijstering aanhikken. 't Is die nijvere lui niet te doen om het bekostigen van een uit de band springende hobby of een verslaving die maar niet wijken wil, nee: ze laboreren aan een heuse droom. Na hun beroepsleven willen ze namelijk emigreren; de meer bescheiden dromers mikken op de Provence, de ambitieuzeren gaan onverwijld voor Toscane. Hun van beloftes ritselende toekomstperspectief wordt sinds enige jaren ijverig in woord en geschrifte ingekleurd door schrijvers, nooit te beroerd om een romantische mythe te voeden. 'Een huis in Toscane' van Frances Mayes - niet bepaald een boek dat er staat als een huis - is nog altijd hét ijkpunt inzake buiten zijn oevers tredende stromen enthousiasme over de Toscaanse skyline, keuken en autochtone bevolking. Maar ook een aardige schrijver als David Leavitt heeft zich na zijn verhuizing naar Toscane in terracotta-kleurig gezwijmel verloren, daarbij gretig een fluks aantal vooroordelen over een homoseksuele niche bevestigend.

In navolging van Tim Parks ('Een seizoen met Hellas Verona') heeft Geerten Meijsing, dwarsligger van nature en om den brode, met een potlood met vers gescherpte punt de glossy Toscaanse illusie doorgeprikt. De Nederlandse schrijver, die twintig jaar verblijf hield in een verwaarloosde casa colonica op een heuvel vlak buiten Lucca, heeft in de bundel 'Stucwerk' uitvoerig over zijn haat-liefdeverhouding met Italië bericht. Ook in zijn nieuwe roman, 'Malocchio. Een Toscaanse jeugd', blijkt dag na dag in het schone maar barre Toscane leven net iets anders dan een toeristisch ommetje door een zorgeloos lifestyle decor maken: 'Van dat mooie Toscaanse landschap was niets meer te zien, als je er eenmaal in verdwenen was.' Ook het veelgeprezen klimaat behoeft enige nuance: 'Verschroeide aarde in de zomer met zinderende dorst, en winters waar niet tegenop te stoken valt.' Als je in Toscane leeft, geldt het omgekeerde evenzeer: 'Toscane leefde in mij. Ik zag de bezienswaardigheden niet meer om mij heen. Een plek als alle andere, waar je moet zien te overleven, zonder familie of steun van vrienden, zonder sociaal vangnet, met hoogst onzekere inkomsten.' Maar Meijsing bevalt het ten zeerste, op goede dagen waant hij zich het paradijs.

In 'Malocchio' is 't alom paradise lost - en niet alleen omdat de barbaren Toscane bestormen. Acht van zijn twintig Toscaanse jaren beleefde Meijsing - Erik Provenier in de roman - als alleenstaande vader met zijn dochter Iris - Chiara in de roman. De Toscaanse jeugd in de ondertitel is de hare en beslaat haar vierde tot twaalfde levensjaar. De eerste woorden uit de roman komen uit de mond van haar moeder: 'Ik ga nu weg. Mij zie je niet meer terug.' 't Is het begin van een symbiotisch verbond tussen vader en dochter, samen sterk tegen de boze buitenwereld, de huisbaas annex buurman Gigi, en vaders al dan niet uit het vaderland geïmporteerde vriendinnen.

Gelukkig is 'Malocchio' niet louter een (op zich wel mooie, zoet-melancholische) sentimental journey: Meijsing legt als vanouds de schrijversziel op de snijtafel. Zo blijkt de schrijver in Provenier zich ook in het dagelijkse leven te roeren: net als de vrouwen in de andere Meijsing-boeken probeert de schrijver ook zijn dochter naar zijn smaak te boetseren. Omdat het een kind betreft, leidt zulks dit keer niet tot vergelijkingen met Pygmalion, maar met

Pinocchio: Chiara leek op 'een wonderbaarlijke maar ongezeglijke marionet, die hij wou leren dansen, schermen en salti mortali maken, om zo met zijn eigen creatie door het leven en de wereld te gaan'. Dat moet natuurlijk wel clashen met de werkelijkheid: 'De wijsheden van de literatuur heb ik in het echte leven nooit kunnen volgen.' Zo wordt 'Malocchio' een vintage Meijsing, die trouwens dezelfde periode beslaat als 'Altijd de vrouw'. Toch is dit ook een aparte Meijsing-roman, omdat vaders gekende attributen - melancholie, erudiet dandyisme en stilistische bravoure - dit keer prettig contrasteren met de ongerepte onschuld van dochterlief.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234