Review: Gegen die Wand

Cahit (Birol Ünel), het hoofdpersonage van 'Gegen Die Wand', vindt nergens vrede - niet in de armen van zijn minnares, niet in zijn geloof, niet in zijn afkomst, niet in punkmuziek, niet in drank, niet in drugs, laat staan in zichzelf. 'Ken je de po...

Cahit (Birol Ünel), het hoofdpersonage van 'Gegen Die Wand', vindt nergens vrede - niet in de armen van zijn minnares, niet in zijn geloof, niet in zijn afkomst, niet in punkmuziek, niet in drank, niet in drugs, laat staan in zichzelf. 'Ken je de popgroep The The? Zij zingen: als je de wereld niet kan veranderen, verander dan jezelf,' krijgt Cahit van een psychiater (één met een goeie smaak!) te horen. En kijk, een kans om zichzelf te veranderen dient zich aan: op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis, waar hij is beland na een halfslachtige zelfmoordpoging, ontmoet Cahit Sibel, een bloedmooie Turks-Duitse griet (Sibel Kekilli) die een schijnhuwelijk wil aangaan, zodat ze geen verantwoording meer hoeft af te leggen aan haar fundamentalistische moslimfamilie en een liederlijk leven kan leiden. Cahit, die terstond een vage affectie opvat voor het meisje, stemt toe, evenwel meer uit reddingsdrang dan uit passie. Heel even denk je dan dat regisseur Fatih Akin 'My Big Fat Turkish Wedding' wil maken - de huwelijksplechtigheid verloopt grappig - maar het is maar een schijnbeweging. Ineens blijkt het schijnhuwelijk niet zo schijn; ineens komen allerlei échte gevoelens bovendrijven, zoals bloed uit een wonde sijpelt. Het verhaaltje klinkt misschien een beetje melodramatisch (twee zielen trekken mekaar aan, stoten mekaar af, en ricocheren terug naar mekaar), en de sociale context ruikt sterk naar Ken Loach (zie 'Ae Fond Kiss'), maar dat is buiten het geweldige cinematografische talent van Fatih Akin (31) gerekend. Akin - duidelijk meer cineast dan regisseur - giet het verhaal in visueel ijzersterke, onvergetelijke beelden, zoals in die scène waarin Cahit zijn handpalmen in gebroken glas wrijft, op een podium springt en bloedend de sirtaki danst - het is rauw, intens, poëtisch, vitalistisch, mooi, droef, heftig, het is álles tegelijk. Net zoals Cahit en Sibel - die allebei een uitweg uit hun vastgelopen leventjes zoeken en die uitweg zó hard willen dat ze niet beseffen dat ze op weg zijn naar de afgrond - voortdurend uiteen dreigen te spatten van levenskoorts, zo spat 'Gegen Die Wand' uiteen van emotionele drift - de acteurs zijn hongerig als bezeten wolven, het visuele elan spát van het scherm, de soundtrack rockt als een horde losgeslagen beesten, de passie gaat tekeer als een uitslaande brand. Het tragische aan Cahit en Sibel is, uiteindelijk, dat ze mekaar wel willen verslinden, maar niet wíllen en kúnnen toehappen. Terwijl u en ik weten: liefde, liefde, liefde is de uitweg.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234