null Beeld

Review: Gente di Roma

Rome zien en sterven. Bijna was het ons overkomen: toen we onlangs voor het eerst een bezoekje brachten aan de Eeuwige Stad, werden we achtereenvolgens ei zo na verpletterd door een colonne voorbijrazende Vespa's, een druk gesticulerende Italiaanse m...

Erik Stockman

Rome zien en sterven. Bijna was het ons overkomen: toen we onlangs voor het eerst een bezoekje brachten aan de Eeuwige Stad, werden we achtereenvolgens ei zo na verpletterd door een colonne voorbijrazende Vespa's, een druk gesticulerende Italiaanse mamma, en de gepetrifieerde hitte die over de piazza's hing. Zelfs de machtige schaduwpartijen van het Colosseum en het gespetter van de Trevi-fontein brachten geen soelaas. En we hadden er zóveel van verwacht: 'Fellini's Roma', één van de mooiste films uit de geschiedenis van de mensheid, had ons een onbeteugelde droomstad laten zien, en ook 'Gente di Roma', een cinematografisch essay van Ettore Scola ('Brutti, Sporchi e Cattivi', 'La Nuit de Varennes', 'Splendor') dat men als een soort sociologische update van Fellini's meesterwerk kan bekijken, had ons doen hunkeren naar Rome. 'Gente di Roma' borstelt drieënnegentig minuten lang een reeks vluchtige impressies van Rome op het scherm, een stad waar, zo hoorden we iemand treffend zeggen, 'je onder elke losliggende kassei een antieke villa kunt aantreffen'. Rustig en bedaard, meer geleid door een stratenplan dan door een scenario, en met coole jazzy klanken op de geluidsband, tast de camera de monumenten en de fonteinen, maar ook de toevallige passanten af. Af en toe, alsof hij zijn hand in het water steekt, neemt Scola een iets intiemer kijkje in de leventjes van de voorbijgangers die hij kruist (een freelancer die een reportage maakt over immigranten in Rome, een racistische barman, een zoon die zijn tot een bejaardentehuis veroordeelde vader een laatste keer mee uit eten neemt), maar meestal staat de camera gewoon naar buiten gericht, naar de zanderige ruïnes, de hete sloppenwijken, de monumentale boulevards, de trotse paleizen. 'Gente di Roma' sluit mooi aan bij de Italiaanse neorealistische semi-reportages uit de jaren vijftig (check het prachtige 'L'Amore in Città', uit '53), en natuurlijk ook bij het hierboven vermelde 'Roma', maar vergeleken met Fellini's via vrije associatie tot stand gekomen droomfilm ontbreekt het Scola's ode aan visuele klasse, aan cadans, aan lyriek, aan straatsfeer. Slechts heel terloops, zoals tijdens de nachtelijke party in de gay village, waait er iets voorbij dat op Romeinse stadspoëzie lijkt, maar meer dan een bewegende reisgids is 'Gente di Roma' alles bij mekaar toch niet geworden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234