Review: Gepetto And The Whales (Muziekclub 4AD, Diksmuide)

‘Het leven is weinig meer dan een aaneenrijgen van huwelijken en begrafenissen’, blies een voorbijganger ons in het oor. Er was iets van aan. Het was zo’n zaterdag waarop een mens aan het mijmeren slaat, en Geppetto And The Whales speelde er ten dans.

Boffen, want met ‘Heads of Woe’ hebben die van Geppetto And The Whales een prima soundtrack gemaakt voor begrafenissen én huwelijken, en dan vooral voor de ritjes ertussenin. In Diksmuide – of all places - begon die soundtrack met ‘Esther, You’: fijn op plaat, nog warmer live, zo bleek. En met in de staart enkele woordjes die zich prima laten bezigen door al te vrijpostige verleiders: ‘Esther be my beacon’ – het werkt nóg beter als het meisje Esther heet, hebben we ons laten vertellen.

Vaak bedeesd, zelden uitgelaten, maar wel altijd raak. ‘Cocklane Ghosts’ had een handeltje in rouwbanden en bloemenkransen, maar deed vooral in samenzang en gitaarsolo’s die voor staande ovaties zorgden onder nekharen. Die samenzang zou de rest van de avond trouwens gewoon in de lucht blijven hangen: een vaste stem heeft Geppetto And The Whales namelijk niet. Ergens ter hoogte van ‘1814’ – de lente in rijmvorm - nam gitarist Sander Sterkens de rol van spreekbuis op zich, om die de rest van de avond te delen met medegitarist Kobe Dupont – Sterkens het meer fluwelen werk (‘Bright Star In The Morrow’, ‘Time’), Dupont de ruwere kant van zaken (‘Animals, ‘For The Black Hand At Dawn’).

Pretentie: het ligt altijd op de loer als je EP’s uitbrengt met titels als ‘People of Galicove’ (met daarop dan weer songs als ‘Duquesne’s Horse’) en vrijwillig songs schrijft over Napoleontische oorlogen. Maar het zestal Antwerpenaren stuurt er handig omheen, en raakt op die manier met véél weg op het podium. ‘Heads’ deed bijvoorbeeld iets funky met shakers en een banjo, maar schaamde daar zich geenszins voor. Ook aandoenlijk waren de beelden die daarbij geprojecteerd werden: komt wel vaker voor, zulke projecties bij shows, maar nog nooit eerder zagen we die vertoond op een scherm van aan elkaar genaaide keukenhanddoeken.

Maar dan, tussen de keukenhanddoeken door, merk je plots hoe fel Geppetto And The Whales gegroeid is sinds hun Rock Rally-avonturen – ja, zelfs sinds ‘People of Galicove’. Volwassenheid, nóg meer. En vooral dat spelen met leegte. Op een podium is durven zwijgen tonnen meer waard dan noodgedwongen leemtes vullen. De heren hebben leren zwijgen, en het resultaat liet zich onder andere horen in ‘Saigo’: gitzwart en godverlaten, maar móói. Een mens zou er nog van aan het mijmeren slaan. Want zo’n zaterdag was het wel.

‘Goede beurt gemaakt, die van Geppetto And The Whales’, fluisterde iemand ons in. Er was iets van aan.


Moment

‘Cocklane Ghosts’ en ‘1841’ dat erop volgde. Twee seizoenen in tien minuten.


Quote

‘Het volgende nummer gaat over tijd. En problemen.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234