Review: Goldcard - Goldcard


Goldcard is Charlie Campbell, een jongen zo verlegen dat hij, in plaats van op het podium naar de toppen van zijn schoenen te staren, gewoon níét op een podium gaat staan. Naar aanleiding van het verschijnen van deze plaat wilde hij bijvoorbeeld ...


Goldcard is Charlie Campbell, een jongen zo verlegen dat hij, in plaats van op het podium naar de toppen van zijn schoenen te staren, gewoon níét op een podium gaat staan. Naar aanleiding van het verschijnen van deze plaat wilde hij bijvoorbeeld wel iets doen voor de fans, maar alleen op voorwaarde dat zij hem niet te zien kregen, en vice versa. Het resultaat was een meet & greet vanuit... een doos, echt waar. Ziekelijk verlegen dus, en de psycholoog in ons - dat monocle staat hem beeldig - voegt daar 'ziekelijk zachtaardig' aan toe. Want hoe verklaar je anders een nummer als 'Rabbit', waarin hij, geruggesteund door de halve Grandaddy, onder wie zanger Jason Lytle (heerlijke falsetto in het refrein), vertelt over het konijn dat hij geadopteerd heeft: 'Come on, never be afraid/Of cats and dogs and cars/Cause we can build a shelter/A place to keep you warm'?

Het is geen pose, want de hele plaat straalt diezelfde vreemde goedmoedigheid uit - er staat geen onvertogen woord op - en klinkt als koebellen 's ochtends op een alpenwei. Niet verwonderlijk, als je weet dat Campbell ooit gitarist was bij Pond, een groep die een klein decennium geleden - toen durfde hij wél nog op een podium te staan - al grossierde in merkwaardig goed klinkende gitaarrock. Naast Grandaddy en ander fijn volk (Quasi, Built like Alaska), spelen trouwens ook twee ex-leden van Pond mee, en in die richting moet u het gaan zoeken: dromerige gitaarwave van gevoelige jongens, nu eens licht walsend, dan weer uitbundig, maar nooit brutaal.

De songs dan: de helft is instrumentaal, en daar valt weinig over te zeggen, tenzij dan dat Campbell geen twee keer hetzelfde doet, maar telkens een ander facet van zijn gitaar (tiens, een achterkant!) verkent, tegen een bescheiden achtergrond van ouderwetse keyboards en een enkele piano. En ze hebben geen titel, dus als u per se de uitschieters wilt weten: '1' en '7'. In het gezongen gedeelte heten de kleppers 'Rabbit' en 'Didn't Feel a Thing', allebei très Grandaddy, 'We Only Doubt Which Theory We Will Be Proving First', het wijd georchestreerde, zowaar aan de Carpenters refererende 'It had a dream', en chef d'oeuvre '12', dat lijkt te twijfelen tussen Yo La Tengo en Television, en uiteindelijk openbloeit als een volbloed Pond-song. Maar eigenlijk zijn àlle nummers op 'Goldcard' de moeite waard. Sterke plaat, heet dat dan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234