Review: Gore Vidal - Droomoorlog

Na zijn bestseller 'Permanente oorlog voor permanente vrede' heeft Gore Vidal alweer een nieuw boek in de rekken liggen: 'Droomoorlog: Bloed voor olie en de Cheney-Bushjunta', een bundeling van oudere artikels over de buitenlandse politiek van de VS....

Na zijn bestseller 'Permanente oorlog voor permanente vrede' heeft Gore Vidal alweer een nieuw boek in de rekken liggen: 'Droomoorlog: Bloed voor olie en de Cheney-Bushjunta', een bundeling van oudere artikels over de buitenlandse politiek van de VS. Wij zijn over het algemeen geen fans van de trend om verspreide journalistieke bijdragen en lezingen voor de Boerinnenbond op de markt te lanceren, en we betrapten onszelf bij het lezen weleens op een ongeduldig 'Jaja, dat wéten we zo stilaan wel' (De Cheney-Bushjunta heeft de verkiezingen gestolen! Neenee, echt gestólen! Met geld van de olie-industrie!), maar gelukkig beschikt de ouwe Vidal wel over troeven als stijl, het vermogen af en toe een swingende quote te produceren en vooral: historisch inzicht - iets waarmee pakweg Michael Moore zijn voordeel zou kunnen doen.

In de VS is Vidal niet in brede kring geliefd: daarvoor hakt hij iets te gretig in op de onfrisse greep van het bedrijfsleven op de politiek. Als hij vertelt hoe hij tijdens een verblijf in Guatemala in de jaren vijftig van nabij een coup van bananenmultinational United Fruit meemaakt, slaat de verontwaardiging - bijna zestig jaar na datum - nog steeds van de bladzijden. Hij citeert generaal Smedley Butler, bevelhebber van het US Marine Corps: 'Ik ben een eersteklas buitenwipper geweest voor Wall Street en de banken. Al Capone is niet verder gekomen dan drie wijken. Mijn werkterrein omvatte drie continenten,' en stelt vervolgens vast dat van Butler geen spoor is te vinden in de 'officiële' geschiedenis van de VS.

Zo tekent zich stilaan een bloedrode draad af in de bundel: sinds de oprichting van de CIA in 1947 is de Amerikaanse grondwet ondergeschikt gemaakt aan - en door - commerciële belangen, en moet een toestand van permanente paniek de - wat Vidal noemt - 'Nationale Veiligheidsstaat' verantwoorden. Daar waarschuwde vice-president Henry Wallace al voor op 21 mei 1947: 'In een blinde angst voor het communisme wenden wij ons nu af van de Verenigde Naties. We gaan een eeuw van angst binnen.' (p. 106) Waarna hij als 'communist' werd gebrandmerkt en uit het publieke leven verdween. Middels een uitgekiende switch and bait heten communisten sinds 9/11 terroristen en is de Koude Oorlog de 'war on terruh' geworden, maar de eeuw van angst gaat onverminderd voort. Corporate America regeert de wereld, beter dan ooit tevoren, of zoals Vidal het verwoordt: 'Welkom in Asunción. Yes! Bananen hebben we niet.' (p. 15)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234