null Beeld

Review: Gosford Park

Zin in een memorabel feestje? Dan moet u in de bioscoopzaal wezen. Naam van het feestje: 'Gosford Park'. Uw ceremoniemeester: Robert Altman. De voorlaatste der Amerikaanse Auteurs (Woody Allen is de laatste, die is een paar jaar jonger), die na enkel...

Zin in een memorabel feestje? Dan moet u in de bioscoopzaal wezen. Naam van het feestje: 'Gosford Park'. Uw ceremoniemeester: Robert Altman. De voorlaatste der Amerikaanse Auteurs (Woody Allen is de laatste, die is een paar jaar jonger), die na enkele minder geslaagde films ('Cookie's Fortune', 'Dr. T. and the Women') en ondanks zijn bezadigde leeftijd (78!) weer in sprankelvorm verkeert, neemt u in 'Gosford Park' mee naar de vervlogen jaren dertig, naar een typisch Engels country-house waar een shooting party op til staat; en hij nodigt u uit om samen met hem op z'n Altmans door het drukbezochte kasteel te freewheelen. Upstairs zitten de ladies en de lords (aangevuld met een Amerikaanse producent van Jackie Chan-films) van champagne te nippen, wild te eten, te roddelen en te kwebbelen; terwijl downstairs, in de buik van het kasteel, de butlers, de obers, de koks, de dienstertjes en de meiden zich nijver uit de naad werken. Het lijkt wel een Merchant-Ivory-productie - tot de Heer des huizes wordt vermoord, een pijprokende detective zijn opwachting maakt (Stephen Fry - yes!), en zich ineens een traditioneel moordmysterie à la Agathie Christie lijkt te ontspinnen. Lijkt, want 'Gosford Park' is bovenal een echte Altman, met mekaar overlappende plotlijntjes en dialogen, een scherpe satirische ondertoon, en kriskras door mekaar lopende acteurs, allemaal met een imponerend meesterschap georkestreerd. Altman had op de set van 'Gosford Park' duidelijk the time of his life: hij speldde zijn acteurs - Michael Gambon! Helen Mirren! Richard E. Grant! Alan Bates! Charles Dance! Maggie Smith! Derek Jacobi! Ryan Phillippe! Kristin Scott Thomas! Jeremy Northam! Emily Watson! - allemaal een microfoontje op, liet hen rustig hun gangetje gaan, en liet intussen twee camera's simultaan door het geroezemoes vlinderen. Het resultaat is een sprankelend, beweeglijk ballet, een film die danst en walst, een cinematografisch pareltje om duimen en vingers van af te likken: pure party-poëzie. Af en toe dempt Altman de feestroes, en pakt hij uit met prachtige stillevens (de dienstertjes die stiekem naar de liedjes van matinee-idool Ivor Novello zitten te luisteren!), en het zijn uiteindelijk díe beelden die 'Gosford Park' als een zilverreiger doen opwieken: 'Gosford Park' is in wezen een erg melancholische Altman, een film over lieden die er zich geen rekenschap van geven dat hun tijdperk vervlogen is en hun graven al gedolven zijn. Robert Altman is naar Engeland gekomen, heeft zijn ding gedaan, en is naar huis gegaan met één van de mooiste films uit zijn carrière. 'Gosford Park' is een prachtige, niet te versmaden film.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234