null Beeld

Review: Grace Jones op Cactusfestival 2015

Ja, ze had een wijntje uit. Maar nee, ze bevrijdde haar borsten niet uit de hebberige omknelling van haar wonder-boven-wonderbra.

Heden blijft het koffertje met hyperventilerende adjectieven op slot: Grace Jones suckte - daarin verschilde ze drastisch van m'n onzorgvuldig geselecteerde bijslaap van vannacht. Maar het goede nieuws: als Grace Jones suckt, doet ze dat briljant en met gevoel voor humor. Ook al weer zo'n verschilletje met - laat ik maar eens man en Vlaams boerenpaard noemen - Sylvie uit Wevelgem. Wie op Cactus naar Grace Jones stond te kijken was een figurant in die aflevering van 'De Kotmadam' die de scenaristen op een mix van slaaptekort en Maastrichtse wiet hebben geschreven. Geláchen!

Ze opende met 'Nightclubbing', en meteen kukelde ik over de drempel van een morsige achterafbar in Varsenare - terwijl ik natuurlijk een classy champagnehemel in Brussel verwacht had. 'Die heerlijk vuile sneer in haar stem,' dacht ik nog te noteren, maar dat was goed geprobeerde zelfbegoocheling: Grace klonk alsof ze de uitpuilende asbak in die morsige achterafbar in Varsenare had opgegeten en doorgespoeld met twee pils en drie whisky. Erger nog: ze klonk als Mia Doornaert met een kater, en nu weet ik niet of ú al wakker geworden bent naast Mia-Doornaert-met-een-kater, maar - anyway, deze zin maak ik niet af. Zelfs aan mijn openhartigheid zijn er grenzen. Maar geláchen!

'This is my voice / My weapon of choice,' excuseerde Grace zich in de intro van 'This Is', koket pronkend met haar pak dat door een in melkwegstelsels ver van hier blowende couturier op maat gesneden was. En wéér ging ze eronder door. Maar dat was niet erg. Want zelfs wanneer Grace Jones een slechte tekenfilm is, is er nog iets te zien: de hele tijd bleef ze een sculptuur uit een dronken Kraftwerk-fantasie. Een diva, ja, maar dan niet in de Aimé Anthuenis-way: ze leverde dan wel een even substantiële bijdrage aan de rodewijnindustrie, maar op geen enkel moment dacht ik: 'Ga jij maar macrameeën in het bejaardentehuis'. Ja, Grace Jones mág vals zingen - je verlegt je aandacht dan gewoon naar het flapperen van haar eierstokken, en je denkt: 'Wat een onwijs melodietje!' Geláchen, ik kan het niet genoeg herhalen.

'I've Seen That Face Before' klonk gecorrumpeerd als een CD&V-senator, tijdens 'La Vie en Rose' plofte Edith Piaf woedend uit haar kist, en van 'Private Life' hebben The Pretenders sinds gisteren spijt. Maar nooit, nóóit stond ik me te vervelen, en altijd, altijd, dacht ik: beter kostuumdrama bestaat niet. En weet u, ik ben wat seksualiteitsbeleving betreft op weinig principes te betrappen, maar hier is er toch eentje: nooit ouder dan m'n moeder. Stond ik me m'n eigen regelneverij te beklagen tijdens Grace Jones! Ze is 67 intussen, maar voor haar workshop cunnilingus ben ik bereid tot filerijden. Ja hoor: geláchen!

'My Jamaican Guy' was de beste Spinal Tap die ik ooit gezien heb - en dat vond ik ook al vóór amazing Grace de zwaartekracht een klapzoen gaf door feestelijk tegen de grond te donderen. Ze vergreep zich aan 'Love Is the Drug' van Roxy Music, en reken maar dat Bryan Ferry haar een proces aandoet. Terecht: het leek nergens op, tenzij op een verkrachting op een treurige dinsdagochtend in een steegje dat iedereen vergeten is. Maar geláchen, tranen met tuiten! Een gedachte die me onderweg bekroop: er is veel te lang en veel te oeverloos en veel te damesbladachtig over feminisme geklept, terwijl het begrip tot twee kraakheldere woorden kan samengevat worden: Grace fuckin' Jones - toegegeven, dat zijn er eigenlijk drie.

Enfin, weer naar de muziek: in 'Pull up to the Bumper' deed Grace allerlei suggestiefs met een paal, en nee, de mijne was het niet - Sylvie uit Wevelgem had intussen een exclusiviteitscontract bedongen. En 'Slave to the Rhytmn' was voorbij voor je besefte dat het ooit een classic is geweest. Even tongzoenen met de conclusie, Grace: dit was abominabel, en dat weet je zelf wel. En toch heb ik het beste concert van deze festivalzomer gezien. Wat ik je nog wil vragen: laat mij je met juwelen behangen, Grace, laat mij je roemers wijn aanvoeren, liefje, en laat mij een zweterig wandeltochtje maken over die in allerlei zonnen schitterende venusheuvel van je. Geláchen, jazeker (want gelukkig beschikte Sylvie uit Wevelgem over een patent gevoel voor humor)!


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234