Review: Grandaddy op Pukkelpop 2012

Grandaddy heeft de baarden grotendeels afgeworpen, en de knoop doorgehakt om – voor het eerst in zes jaar – opnieuw een wereldtournee aan te vatten. Geen àl te uitgebreide tournee, waardoor het al bij voorbaat wat bijzonder aanvoelde dat Pukkelpop wél aangedaan werd.

Eerste nummers dan: een gemoedelijk ‘El Caminos in the West’, dat de sfeer en de norm meteen zette, en een bloedmooi ‘Now It’s On’, begeleid door om de een of andere reden akelig goed passende beelden van crashende dirtbikes. Met ‘The Crystal Lake’ werd er vervolgens een versnelling hoger geschakeld, waarna ‘AM 180’ voor een eerste bescheiden delirium tekende. De band leek zelf even van slag, en ik geloof dat ik toen zelfs de onverzettelijk lijkende drummer, sigaret betonvast tussen de lippen, het stof uit zijn linkeroog heb zien vegen.

‘Hewlett’s Daughter’ had dan weer hetzelfde weemoedige popgevoel dat destijds ook de Fountains of Wayne kenmerkte, en waarmee Grandaddy zich vandaag bij uitstek toonde als een groep die breekbare muziek niet verwart met een flauwe sound. En geen graten ziet in een potente rocksong waar ook nog eens een hart in zit.

‘Summer Here Kids’ was lange tijd een contender voor ‘Hoogtepunt van het optreden’. Alleen moest toen het machtige ‘Stray Dog and The Chocolate Shake’ nog komen, waarvoor de groep achteraf bedankt werd met een open doekje dat het stof uit de voegen van de plankenvloer schudde. En dan was er ‘He’s Simple, He’s Dumb, He’s the Pilot’, maar daarover straks meer.

Onderweg naar de computer waar wij op dit moment dit verslag uittikken (realtime-verslaggeving!) liepen we een Focus Knack-collega tegen het lijf. Hij had het over ‘een goede nostalgie-act’, wat – zoals iedereen weet – het smalende synoniem is van ‘oude venten die snel geld binnenrijven door, jukeboxgewijs, oude hits te herkauwen’. Quod nog geen klein beetje non. De groep rond Jason Lytle vertoonde, na jarenlang op rust geweest te zijn, net zoveel overgave, intensiteit en impact als in hun beste boekjaren, en begint wat ons betreft meteen aan nog eens vier fantastische platen.

Grandaddy heeft vandaag de perfecte imitatie van een goed concert gebracht, dat hebben wij een ‘nostalgie-act’ nog maar zelden weten doen. En nu zijn de hyperbolen op.


Waar

Marquee


Hoogtepunt

Wat anders dan het magistrale ‘He’s Simple, He’s Dumb, He’s the Pilot’, dat begon toen de zon net laag genoeg stond om de Marquee in een koperen gloed te vatten en niet eindigde vooraleer alle aanwezige kinnen van verbazing op de grond lagen, en de fles rode wijn van Lytle voor de helft op. Goed begin, prachtig middenstuk en zinsverbijsterende finale: een eenvoudige optelsom die doorgaans goed is voor een hoogtepunt in om het even welke festivalset.


Quote

‘It’s been nice to come back as Grandaddy. Although: we thought it would be a horrible idea for a while – thank you for proving us wrong.’


Tweet


Applausmeter


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234