Review: Grandaddy op Pukkelpop 2016 (Marquee)

Wat IS-terroristen, hooligans en seriemoordenaars verbindt: ze hebben in hun jeugd te weinig naar Grandaddy geluisterd.

'Wat hou ik van dat onbeschaamd ouderwetse van Grandaddy'

Al 25 jaar maakt Grandaddy liedjes die ook kortverhalen van Haruki Murakami hadden kunnen zijn. Het zijn songs met een onstuimig kloppend hart, met de weemoed van de Homo Nostalgicus, en vol romige liefde voor de outcast, de gek en bij uitbreiding al wie ruwe billenkoek krijgt van het leven.

Grandaddy is Sparklehorse, maar dan voor vrolijke harten – Jason Lytle houdt koers op de baan waar Mark Linkous uit de bocht vloog. Ik stel me hem en zijn band voor als mannen die zachte, emotionele gesprekken voeren met hun hamster, uren zoek kunnen maken met het speuren naar fluffy konijnenfilmpjes op YouTube, en hun kinderen gloedvol en teder opvoeden. Eigenlijk bakken ze al een kwarteeuw – ik huppel gemakkelijkheidshalve even voorbij hun tijdelijke split - dezelfde koekjes, maar wat zijn het lékkere koekjes.

Het was dus fijn vertoeven in de Marquee op Pukkelpop, waar knappe gitaren en heerlijk kinderlijke synths in een gezapig peddelend huwelijksbootje stapten. Van ‘El Caminos in the West’ over nieuwe single ‘Way We Won’t’, van ‘A.M. 180’ tot ‘Crystal Lake’, van ‘Hewlett’s Daughter’ tot ‘Disconnecty’: Grandaddy gaf u en mij een lift naar feestelijke plekken.

Ze kunnen zo mooi uit de tijd vallen, Jason Lytle en z’n vrienden. Eigenlijk zeggen ze: ‘Ga toch allemaal een potje rukken met die onnozele moderniteit van jullie.’ Wat hou ik van dat onbeschaamd ouderwetse van Grandaddy. Zouden ze op Twitter zitten? Ik heb het niet nagekeken, maar indien wel, dan zou dat mijn grootste teleurstelling zijn sinds ik Simonne met Waldek in plaats van met Frank zag zoenen.

Een luizige metafoor vermomd als conclusie: ook na een kwarteeuw is Grandaddy nog altijd een meertje waarin het verrukkelijk skinnydippen is.


Het moment

Grandaddy mocht slechts vijftig minuten spelen, en dat had een naar gevolg: ze moesten hun classic ‘He’s Simple, He’s Dumb, He’s the Pilot’ skippen.


Het publiek

Misschien is het naïef van me, maar ik had het mooie idee dat de Marquee volstond met móóie mensen – mensen die van zachtheid houden in plaats van agressie, van tederheid in plaats van oorlog.


Quote

‘Wees gerust, we spelen maar één nieuw nummer.’ Nou, dat hadden er best meer mogen zijn: ‘Way We Won’t’ klonk absoluut niet als een mongloïde nakomertje.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234