null Beeld

Review: Gravenhurst - Fires in Distant Buildings

Als de zwaluwen zuidwaarts getrokken zijn - niet zonder eerst hun stront massaal op onze kop gedropt te hebben - loofbomen aan hun jaarlijkse striptease beginnen, en het licht almaar vroeger uit de dag gezogen wordt, beginnen we te speuren en te snuf...

Christophe Verbiest

Als de zwaluwen zuidwaarts getrokken zijn - niet zonder eerst hun stront massaal op onze kop gedropt te hebben - loofbomen aan hun jaarlijkse striptease beginnen, en het licht almaar vroeger uit de dag gezogen wordt, beginnen we te speuren en te snuffelen, te hopen en te bidden, te vrezen en te bibberen: zullen we een plaat vinden die ons de winter doorhelpt? Eentje die ons beschermt tegen de leute van kerstmarkten, en die ons harnast tegen de meewarige blikken als we voor de zoveelste keer uitleggen dat we op oudejaarsavond thuis willen blijven, alléén, ver weg van de opgeklopte feestpartijen, dat oorverdovende vuurwerk en die door alcoholkegels voorafgegane natte kussen. Weinig platen, u begrijpt het, zijn geschikt voor deze herculesarbeid: te vrolijk is niet goed - als om vier uur 's middags de dag begint te somberen kunnen we met de beste wil van de wereld niet geloven in meerstemmige lalala-deuntjes - maar te triest is nog erger: we wonen zevenhoog en wat als we ons ter hoogte van de derde verdieping bedenken?

Maar, dit jaar is het geluk aan onze zijde: op een doodgewone ochtend zat ons overlevingspakket voor de komende winter in de bus, 'Fires in Distant Buildings' van Gravenhurst. Onder die naam heeft Engelsman Nick Talbot ons vorig jaar solo al de ontwortelde Nick Drake-folk van 'Flashlight Seasons' geschonken, maar deze nieuwe cd is van een heel andere orde. Het tussenliggende albumette 'Black Holes in the Sand' kondigde het al aarzelend aan, maar nu is er geen ontkomen meer aan: Gravenhurst is een groep geworden - eentje die stampt en zalft, ons in perfect afgemeten doses de blues geeft en laat headbangen, en voor wie aimabel en grimmig inwisselbare begrippen zijn. De band met het verleden is niet helemaal doorgeknipt: Gravenhurst drapeert de behaaglijke akoestische folk 'Nicole' (mooie fingerpicking!) als een beschermende deken over onze rillende schouders, en het orgeltje uit 'Cities beneath the Sea' werkt o zo subtiel op onze traanklieren in. 'Down River' begint nog wel als old skool Gravenhurst, maar barst ergens onderweg open als een overrijp ettergezwel, een springtij van snoeiharde noise loslatend. De dynamiek tussen harde en tedere passages is de motor van 'Song from under the Arches', maar 'Animals' speelt het subtieler: aanzwellende folk die pas aan het end overwoekerd wordt door toornige gitaren. 'The Velvet Cell' herdefinieert - helaas net te laat om de nieuwe Van Dale te halen, het adjectief 'manisch' - 'To understand the killer I must become the killer', zingt Talbot met akelig veel overtuiging -, en het instrumentale bastaardje 'The Velvet Cell Reprise' is monomane psychedelische rock waarop zowel Neu! als The Velvet Underground fier zouden zijn geweest. Luister ook eens hoe Gravenhurst 'See My Friends' van The Kinks binnenstebuiten keert, en voorbij de negenminutengrens duwt, zonder een seconde te vervelen.

'Fires in Distant Buildings' is de juiste plaat op het juiste moment. We vrezen dat de Wicked Witch of the West ons exemplaar elk moment grijnzend zal komen omtoveren in 'The best of The Human League', maar tot nader order durven we, zij het alleen op fluistertoon, te stellen: het wordt een warme winter.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234