null Beeld

Review: Guided By Voices - Alien Lanes

Als de Lo-Fi-groepjes, om maar 'ns een beeld te gebruiken, in het huis van de rock de kelder te betrekken, hebben ze daar voor Guided by Voices nog een kuil moeten graven.

Lo-Fiër kan nauwelijks. En als Guided By Voices met deze plaat de wereld gaat veroveren, zoals Stipe, Mould, Kowalczyk en hun maten beweren, zal er in die wereld eerst aardig wat moeten veranderen. Nee: zo gemakkelijk laten de mensen, nu ze de impeccabele cd-kwaliteit hebben gekregen, zich niet tot het opnieuw aanvarden van fluitende, piepende, krakende, ronkende en ruisende geluidsdragers overhalen. Zeker niet als die verschijnselen zich tegelijkertijd voordoen.

Wat is dit? Een hoop songs. Geen verzameling, geen stapeltje, geen reeks: een hoop. Songs met een manke, stotterende, blikken klank, een fidelity waar ze in de jaren '30 hun neus voor hadden opgehaald; bij sommige nummers krijg je het gevoel dat je naar oude opnamen van de draadloze luistert. Zo is Guided By Voices: als het idee zich aandient, wordt het opgenomen. Als het idee zich toevallig op de WC aandient, of in de garage waar vader zijn grasmaaier aan de praat probeert te krijgen, is dat maar zo. Laat rollen die band. Later worden al die stukjes van titels voorzien, en min of meer netjes, in een willekeurige volgorde aan elkaar geplakt; songs eindigen in het midden, verdwijnen in het niets, sukkelen van de weg, slingeren in elkaar over, ontploffen in elkaars gezicht. Van producen, of van het wegmixen van achtergrondgeluiden of het wegschminken van foutjes kan geen sprake zijn. Dat is meer iets voor Phil Collins, vindt Guided By Voices. Dat gebabbel op de band, die bromfiets die voorbijrijdt, die kotsende hond: da's allemaal best grappig. Daar stoort geen mens zich aan.

Nee? Het maakt van elke song op 'Alien Lanes' een soort versterkte vesting, met een gracht vol hapgrage krokodillen en een paar flinke wallen er omheen. Ik ken géén honderd mensen die de tijd hebben en de moeite willen doen om een cd te belegeren, in te nemen, of te wachten tot de nummers zich van honger en dorst overgeven. Wie zich wél die moeite getroost, kan er maar goed bij varen; want de songs die achter het lawaai schuilgaan, zijn stuk voor stuk parels. Guided By Voices zijn de slordige kleine broertjes van The Beatles, de wicked neefjes van They Might Be Giants en R.E.M., de speelse vriendjes van Pavement: hun songs zijn eenvoudig maar sluw, haken zich langzaam en ongemerkt in je geheugen vast; hun teksten zijn complex maar grappig, en gaan een leven lang mee.

Indien het u bevalt: het volledige oeuvre (op 'Bee Thousand' na) van Guided By Voices is in boxvorm verschenen: van 'Devil Between My Toes' ('87) tot 'Same Place The Fly Got Smashed' ('90): dààr, waar uw boterham ligt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234