null Beeld

Review: Guided By Voices - Earthquake Glue

Wat u dient te weten over Guided by Voices: Robert Pollard (zanger, songschrijver en spil van de groep) drinkt nog steeds erg veel, wordt op handen gedragen door goed volk als The Edge ('For every Britney Spears there's a Guided By Voices out there')...

Jürgen Beckers

Wat u dient te weten over Guided by Voices: Robert Pollard (zanger, songschrijver en spil van de groep) drinkt nog steeds erg veel, wordt op handen gedragen door goed volk als The Edge ('For every Britney Spears there's a Guided By Voices out there') en recenter The Strokes, en houdt niet van wieden - alles wat hij schrijft, brengt hij ook uit. Verder willen wij ook nog kwijt dat zijn nieuwe plaat, 'Earthquake Glue', weer van een uitzonderlijk hoog niveau is.

'Mag Earwhig!' uit 1997 werd 'een absurdistisch 'A Hard Days Night'' genoemd, en verder vielen in de loop der jaren vergelijkingen met vooral The Who, XTC en The Modern Lovers. Ook op 'Earthquake Glue' hoor je die invloeden, maar er is iets veranderd. Pollard - die de naam had vlugger van begeleidingsgroep dan van onderbroek te veranderen - zweert nu al enkele jaren bij dezelfde muzikanten (Doug Gillard en Nate Farley op gitaar, Tim Tobias op bas, en Kevin March op drums), waardoor de nieuwe plaat - hun beste tot nog toe - een schwung meekrijgt die we bij Guided By Voices nog niet gehoord hadden.

Nergens zijn de grote voorbeelden veraf: 'She Goes off at Night' is puur The Who (Keith Moon leeft! En Pete Townshend ook!), en in 'Beat Your Wings' ruik je zowel The Who als XTC. 'Useless Inventions' is de wereldsong waarop de Weezers, Supergrassen en Foo Fighters (opgelet: geen slecht woord over die groepen, maar dit is een niveau hoger) dezer wereld al jaren vruchteloos zitten te broeden. 't Is die scheut Led Zeppelin die het 'm doet.

'Dirty Water' heeft een grillige structuur maar is toch een song met kop en staart, en hart en ziel; en R.E.M. weet nu al dat het best nog een paar extra studiomaanden boekt, wil het met iets van het niveau van 'The Best of Jill Hives' op de proppen komen.

'Dead Cloud' is dan weer heerlijke garagerock in de stijl van de vroege Replacements, in 'Apology in Advance' duikt The Who weer op, maar dit keer vergezeld van George Harrison ten tijde van 'The White Album', en 'Mix up the Satellite' is - onder meer dankzij het heerlijke refrein - veruit de beste song die we dit jaar te horen kregen.

De songs die wij aanvankelijk wat minder vonden -

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234