null Beeld

Review: Gutterdämmerung op Rock Werchter

Tijd voor een slechte B-film met een groot budget, een fenomenale cast en een zenuwslopende soundtrack. Gutterdämmerung: ‘Quadrophenia’ of ‘The Wall’ it wasn’t.

Het duurt even voordat er bij Gutterdämmerung iemand op het podium verschijnt. Het publiek, dat in groten getale naar The Barn is afgezakt voor wat gepromoot wordt als ‘The loudest silent movie on earth’, moest eerst de begingeneriek, euh, uitstaan. Het verhaal dient ingeleid te worden, al is dat verhaal nu ook weer niet zò heel belangrijk, en bovendien behoorlijk dunnetjes. Kort samengevat: de duivel en de zijnen schenken de aarde de rock ‘n’ roll in de vorm van een metal-gitaar, en daar komt op het gelijkvloers een hoop hommeles met bijgaande explosies van. We zeiden het al: niet belangrijk. Wel essentieel: de bijzonder indrukwekkende cast, opgetrokken uit meer dan een handvol grote dames en meneren uit de rock ‘n’ roll en omstreken. De eerste die in beeld verschijnt is de diep gegroefde Iggy Pop, eerst als engel, dan als duivel, helemaal als zichzelf dus. Het is hij die – wederom uiterst geschiedkundig correct - de muzikale bom dropt.

Vóór het grote scherm verschijnt voor het eerst de groep in beeld. De spits wordt afgebeten met ‘War Pigs’ van Black Sabbath. ‘t Is een covergroep – een goeie, dat zeker - die de hele set lang covers zal spelen. Of beter: stukken van covers, want steeds moet er heen en weer geswitcht worden tussen film en muziek. De draad van het nogal warrige verhaal zijn wij al na tien minuten kwijt, en van het stilleggen van al die grote klassiekers – ‘Rumble’, ‘Folsom Prison Blues’, ‘Dazed and Confused’, ‘The End’ - net op het moment dat wij zin krijgen in de hele hap, worden we bloednerveus. De rest van het publiek lijkt er minder om te malen, en toegegeven: het is moeilijk om niet in juichen uit te barsten als al die grootheden één voor één op het scherm verschijnen. Jesse ‘Give the Devil a break please’ Hughes, Mark Lanegan, Nina Hagen, Slash, Grace Jones: allemaal netjes getypecast. Zelfs gesluierd zou je ze herkend hebben. Het grootste applaus is uiteraard voor Lemmy – god of wie dan ook hebbe zijn ziel – maar dat voor Joshua Homme moet daar niet veel voor onderdoen. Heerlijk hoe Mister Cool in beeld sluipt: tergend traag vanachter een rotsblok, bazooka over de schouder, sigaret achter het oor, en de blik op niemand-kan-mij-wat. En de verschijning van Tom Araya namens Slayer, muzikaal geruggensteund door ‘Reigning Blood’, heeft ons doen besluiten om dit jaar maar weer eens naar de Lokerse Feesten af te zakken.

De enige ster die in vlees en bloed van de partij is, is Henry Rollins, als priester. Rollins speelt ceremoniemeester, doet live de voice overs bij zijn eigen monologen op het scherm, en slaagt daar amper is. Behoorlijk pijnlijk om te zien van de man die met Black Flag ooit de algehele anarchie bedreef.

Ook het laatste woord is voor Rollins: een emotionele ode aan zijn goede vriend Lemmy Killmister – wiens iconische kop huizenhoog in beeld verschijnt – gevolgd door een stormachtige versie van ‘Ace Of Spades’. Dat Brent Vanneste van Steak Number Eight in ontbloot bovenlijf de groep die de hele show lang net dat tikje te theatraal stond te wezen wat broodnodige rock ‘n’ roll-vuiligheid komt inblazen, zorgt ervoor dat we niet met een wrange nasmaak The Barn verlaten. Gutterdämmerung was een spectaculair rommeltje dat zijn momenten had.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234