null Beeld

Review: Guy Garvey op Rock Werchter 2016

Guy Garvey heeft het afgelopen najaar een mooi, charmant, warmbloedig, subtiel solodebuut uitgebracht, maar het had niet de grandeur, niet de tijdloze klasse en zeker niet het festivalpotentieel van Elbow, de groep waarmee Garvey eerder al vijf keer op Rock Werchter stond.

Frederick Vandromme

De vraag was dus vooraf: hoe zouden Garvey en (nieuwe) band het er van af brengen? Achteraf leggen we de kaarten meteen op tafel: er zijn wel degelijk een paar momenten geweest waarop we een Elbow-kraker of twee hadden kunnen verdragen, herkenbare zoetigheid om het minder bekende werk beter te laten binnenglijden, om het vaak wat onwennig schuifelende Barn-publiek mee te krijgen, om het concert - dat nu vooral onder de oppervlakte bleef zinderen - helemaal te laten losbarsten. Maar Elbow-nummers kwamen er niet van, dus op naar de rest!

We werden bijvoorbeeld vergast op wat later wellicht het grappigste jeugdtrauma van dit festival zal blijken. We laten het Garvey zelf vertellen: 'Als kind had ik een konijn. Een geweldig lief konijn. Wel niet te slim: het elektrocuteerde zichzelf regelmatig door in stroomkabels te bijten. Tijdens één strenge winter is het helaas doodgevroren. Vooral de manier waarop mijn vader het mij kwam te vertellen is bijgebleven. Hij vond er niets beter op dan om met het stijve kadaver een paar keer stevig tegen het keukenvenster te kloppen, terwijl ik in de keuken net zat te ontbijten. De allereerste keer dat ik mijn hart heb voelen breken. De Brexit laatst was als mijn konijn: dom, zelfvernietigend en ik heb er pijn van aan mijn hart.'

Behalve politieke boodschappen en anekdotes bracht gulle Guy ook een fijne bloemlezing uit de allereerste plaat die helemaal van hemzelf was: 'Courting the Squall'. Het begon al meteen familiair met de titelsong, waarin hij ons uitnodigde om eens bij hem op de vloer te komen slapen. We zouden wel willen, maar je zal Garvey maar treffen op een avond dat hij - strontzat in bed gekropen, halverwege de nacht ineens moeten gaan pissen - in zijn onderbroek door de woonkamer stommelt, op zoek naar de lichtschakelaar, zijn evenwicht kwijtraakt, uitglipt en met zijn volle gewicht over je heen stort. Om maar te zeggen: Garvey is, sinds we hem vorig najaar in Brussel hebben gesproken, alweer tien kilo bijgekomen. Op de meest intense momenten van het concert zag hij er bovendien uit alsof hij een hartaanval nabij was. Waarna hij de spanning wegdronk met een paar slokken Guinness.

Zijn charme en charisma leden er nauwelijks onder, zijn eeuwig goudbruine stemtimbre evenmin. Er kwam een goed doorbloede versie van 'Belly of the Whale' van, een prachtig 'Angela's Eyes', een door een sexy baslijn onderstut 'Unwind' en een prima 'Juggernaut'.

'You Belgians are supposed to be good dancers. Let's dance.' Het warmbloedige en door de dames achter Garvey leven ingeblazen 'Open the Door' maakte van dansen vooral een optie als je perfect het evenwicht wist te houden tussen slowen en cha-cha-chaën.

We onthouden dus vooral het subtiel gebrachte 'Yesterday', dat was aangekondigd met de zin: 'Deze song legt uit wat mijn seksuele voorkeuren zijn.' En: 'Maar dat wil niet zeggen dat dat jullie zaken zijn.'

Garvey, die tussendoor kiwi's uitdeelde aan de hongerigen op de eerste rij, stelt als performer nooit teleur.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234