null Beeld

Review: Gwen Stefani - Love, Angel, Music, Baby

Laat er geen twijfel over bestaan: 'Love, Angel, Music, Baby' van Gwen Stefani is een schaamteloos commercieel plaatje. Neem nu de titel: de beginletters vormen samen de naam van de modelijn van Gwen Stefani, L.A.M.B. En voor de opnames in studio's i...

Laat er geen twijfel over bestaan: 'Love, Angel, Music, Baby' van Gwen Stefani is een schaamteloos commercieel plaatje. Neem nu de titel: de beginletters vormen samen de naam van de modelijn van Gwen Stefani, L.A.M.B. En voor de opnames in studio's in Los Angeles, Londen, New York, Burbank, Los Feliz, Hollywood en Atlanta werden de meest gegeerde producers van het moment in stelling gebracht: Nellee Hooper (ook betrokken bij de jongste U2-cd), Dr. Dre, The Neptunes, Dallas Austin, oud-lief en No Doubt-bassist Tony Kanal, Johnny Vulture, Jimmy Jam & Terry Lewis en Andre 3000. Jawel, voor (bijna) iedere song dus een andere, dure knoppenman en rechterhand - de eerste solo-cd van de No Doubt-frontvrouw heeft wat mogen kosten! (En het wordt precies een trend om meer dan één producer in te huren: zie ook U2.)

Redenen zát dus om met gepaste argwaan naar 'Love, Angel, Music, Baby' te luisteren, maar guess what: 't valt zeer goed mee. Spreek er ons op het volgende concert van Mark Lanegan, The Libertines of The White Stripes niet vermanend over aan, of laat onze zorgvuldig gecultiveerde straatgeloofwaardigheid er alstublieft niet van afhangen, maar au fond hebben wij zelfs genóten van 'L.A.M.B.'. En wij zullen dat de komende weken op onbewaakte momenten nóg doen wanneer de 'P.C.G.S.P.' (de Politiek Correcte Goede Smaak Politie) even niet oplet: het is tenslotte lekkere, pittige pop- en dansmuziek. Niks meer, niks minder. Eeuwigheidswaarde: beperkt; amusementswaarde: een dikke 8/10.

Het is sterk van Stefani hoe zij de inbreng van de verschillende producers - en ze drukken ieder afzonderlijk hun stempel op het nummer dat ze onder handen genomen & meestal ook mee geschreven hebben - tot een gebald geheel heeft weten te kneden waarin de bonte melange van stijlen nergens in de weg zit. Denk aan een gevarieerd radioprogramma met de volgende ingrediënten: de prikkelende sixties girl group sound van (onder anderen) The Shangri-Las, een snuifje Madonna, bubblegum-pop, hiphop, r'n'b, stévige P!nk (de onvermijdelijke Linda Perry schreef mee aan een paar door forse gitaren aangedreven nummers), dance, electro, een toefje New Order, teentjes handige 80s-recyclage, seks & pikante teksten, veel goesting in de broek, een stem die dat op gepaste wijze onder woorden brengt en genoeg muzikale afwisseling om van de eerste tonen van de onweerstaanbare single 'What You Waiting for?' (guitars and keyboards recorded and performed by Linda Perry) tot de uitstervende noten van bonustrack 'The Real Thing' aangenaam luistervoer te blijven. Die bonustrack is één van de hoogtepunten: het is de reprise van het aan New Order schatplichtige 'The Real Thing' (N.O.-zanger Bernard Sumner en -bassist Peter Hook doen erop mee), maar dan in de sobere, aangrijpende Wendy & Lisa slow jam mix met Wendy Melvoin op gitaar, Lisa Coleman op toetsen en Nellee Hooper achter de tafel. Mooi. Dat zijn ook het vederlichte electro-huppeldepup-liedje 'Bubble Pop Electric', dat 'Leader of the Pack' van The Shangri-Las in gedachten brengt (er zijn slechtere gedachten!), het rond het bekende 'If I Were a Rich Man' uit de musical 'Fiddler on the Roof' opgetrokken 'Rich Girl' (vernuftige productie van Dr. Dre), het in krèk dezelfde blender als 'Milkshake' van Kelis klaargemaakte 'Hollaback Girl' (een Neptunes-productie), het oosters geïnspireerde 'Harajuku Girls' (met Japanse tekstflarden!), de up-tempo ballad 'Cool', waarin Stefani openhartig terugblikt op haar relatie met Tony Kanal ('It's good to see you now with someone else/And it's such a miracle that you and me are still good friends/After all we've been through, I know we're cool') en ten slotte het van lust & wellust & pure goesting doordesemde 'Crash' ('Drive back baby to me fast in your car/I'm here waiting. Crash into me real hard/I wander round the room and I'm getting things ready/I picture you driving just like Mario Andretti/I got the cush, Kettle One, waiting for your engine/Your Grand Prix attention'). Vrooàààr! Alleen het goedbedoelde 'Long Way to Go' (een hommage aan Martin Luther King en een pleidooi voor gelijkberechtiging, gezongen met Andre 3000) valt tegen: te melig. 'L.A.M.B.'? Schaamteloos commercieel maar fijn plaatje.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234