null Beeld

Review: H.L. Wessling - De man die nee zei

Grote mannen hebben recht op dikke biografieën. Charles De Gaulle heeft wat dat betreft niet te klagen, want Jean Lacouture had drie kloeke delen en bijna 2.500 bladzijden nodig om het leven van 'le plus grand Français de tous les temps' te beschrijven.

Voor de Nederlandse en Vlaamse lezers legt de immer heldere historicus Henk Wesseling het fenomeen De Gaulle nu uit in 'De man die nee zei' (Bert Bakker), een boek dat tien keer minder lang is.

De Gaulle was een laatbloeier in de politiek, en al bijna vijftig toen hij staatssecretaris voor defensie werd op een wel zeer ongelukkig moment: 5 juni 1940. Het Duitse leger was de Fransen net de verschrikkelijkste nederlaag uit hun geschiedenis aan het toebrengen.

Volgens Wesseling had De Gaulle zijn 'kwakkelcarrière' in het Franse leger te danken aan zijn eeuwige tegendraadsheid. Hij hield koppig vast aan zijn ideeën over moderne oorlogvoering en publiceerde er ook over.

Maar in 1940 werd dat gebrek aan meegaandheid ineens een grote kwaliteit: toen zijn vroegere mentor maarschalk Pétain de handdoek gooide en Hitler om een wapenstilstand vroeg, vluchtte De Gaulle naar Engeland en liet via de radio opnieuw een krachtig 'Non!' horen.

De oorlog maakte De Gaulle. Hij had het graag omgekeerd gehad, maar dat viel niet mee. Churchill en vooral Roosevelt vonden hem een lastpak, die altijd een eigen Franse agenda bleef hanteren.

Na de oorlog speelde De Gaulles koppigheid hem opnieuw parten. Toen het parlement hem niet volgde in zijn plannen voor een staatshervorming, stapte hij op en ging jarenlang in Colombey-Les-Deux-Eglises aan zijn memoires zitten schrijven. Tot de Franse politici hem in 1958 terugriepen omdat Algerije in brand stond.

De Gaulle nam zijn plaats als Vader des Vaderlands weer in, en presenteerde meteen ook de rekening: dit keer zou zijn staatshervorming én de Vijfde Republiek er wel komen. De Gaulle bleef zijn dwarse zelf in de laatste tien jaar van zijn carrière. Hij wilde Frankrijk weer zijn oude grandeur geven, eigen atoomwapens inbegrepen.

En neen, Jeroen Meus, poule au pot was niet het lievelingsgerecht van de generaal. Dat waren varkensoren, met kaas.

(bg)

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234