Review: Hamell On Trial - Tough Love

Krachtiger dan Hamell On Trial kan men een plaat nauwelijks inzetten: 'Go Fuck Yourself' heette het openingsnummer van zijn vorige cd 'Choochtown'. Op zijn nieuwste is Hamell On Trial (né Ed Hamell) iets milder gestemd: het duurt zowaar tot het ...

Krachtiger dan Hamell On Trial kan men een plaat nauwelijks inzetten: 'Go Fuck Yourself' heette het openingsnummer van zijn vorige cd 'Choochtown'. Op zijn nieuwste is Hamell On Trial (Ed Hamell) iets milder gestemd: het duurt zowaar tot het tweede nummer vooraleer hij verzucht: 'So you think you might be Jesus, let's be frank/you're the lead singer of a big rock band/Let's get the bass player to nail you to a cross/long rusty spikes, right through your hands/I mean fuck it, why go halfway?' - dat komt uit 'Halfway', een bittere sneer die al een paar weken residentie houdt in onze epoestoeflante Arriba!-lijst, en die evengoed gericht is aan muzikanten (en rockjournalisten) die terwille van het succes hun broek afsteken als aan George Bush Jr. en de zijnen: 'Blow the shit out of everybody that doesn't agree/Do it in the name of patriotism, what else should you do?'. En ook elders op 'Tough Love' krijgt de Bush administration al eens een trap onder de kloten, om het in de weinig omzwachtelde taal van Hamell On Trial te zeggen.

De man doet zijn artiestennaam eer aan en stelt als een openbare aanklager met een groot bakkes wantoestanden aan de kaak; een agitpropper die zich muzikaal van anti-folk (de punkversie van reguliere folk) bedient om zijn boodschap over te brengen. Grotendeels akoestisch, en doelbewust nonchalant opgenomen - unproduced heet het zelfs bij 'Dear Pete'.

Gelukkig is Hamell wijs genoeg om voor afwisseling te zorgen (een manco bij veel anti-folkies) door nu en dan smeuïge pop- en rockliedjes ten gehore te brengen die voortborduren op het beste van zijn stadsgenoten Velvet Underground, The Modern Lovers en, ja, Bob Dylan of de Britse sixties pop. Ook durft hij al eens een tedere ballad in te passen (het mooie 'Hail' bijvoorbeeld, of 'All That Was Said', dat door zijn labelgenote en platenbazin Ani DiFranco met haar stem en orgeltje warmpjes wordt ingeduffeld). Soms mag er zelfs geglimlacht worden, zoals met de rijmelarij op 'Dear Pete'.

Hamell is een geboren verteller, en bij 'When Destiny Calls' of het titelnummer (een variant op het 'Natural Born Killers'-thema: 'Went and got a case of beer, my wife took aim and shot his ear, the guy behind the counter got rude. Lord I itched to take a shot too, but the wife said no that I should not, soaked him in his own attitude') ontbreken alleen nog de beelden om er beklemmende film noirs van te maken. Alle macht daarbij aan uw fantasie!


'Tough Love' is Hamell's beste plaat tot nu toe, tevens zijn meest toegankelijke (en samenhangende - ondanks de verschillende mensen achter de knoppen: naast Hamell en DiFranco zijn dat John Leckie, bekend van onder meer Radiohead en Starsailor, Frederick Reed en Andrew 'Goat' Gilchrist) en dus een aanrader voor wie zijn anti-folk graag wat meer mainstream heeft. Zoals wij.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234