Review: High Crimes

Op onze hitlijst van diepgezonken regisseurs prijkt Carl Franklin deze week onbedreigd op de eerste plaats. Na 'One False Move', een uitstekende, door Billy Bob Thornton geschreven thriller uit 1992 over de bloedige jacht op drie zware criminelen, we...

Erik Stockman

Op onze hitlijst van diepgezonken regisseurs prijkt Carl Franklin deze week onbedreigd op de eerste plaats. Na 'One False Move', een uitstekende, door Billy Bob Thornton geschreven thriller uit 1992 over de bloedige jacht op drie zware criminelen, werd Franklin een gouden toekomst voorspeld, maar met 'High Crimes', een geesteloze kruising tussen 'Jagged Edge' en 'A Few Good Men', gaat hij lelijk onderuit. Ashley Judd, een middelmatige actrice die zich lijkt te specialiseren in middelmatige thrillers ('Kiss The Girls', 'Double Jeopardy'), speelt een gelukkig getrouwde en beloftevolle advocate die haar perfecte leventje naar de haaien ziet gaan wanneer haar echtgenoot, een ex-marinier (Jim Caviezel), van massamoord wordt beschuldigd en voor de militaire rechtbank dient te verschijnen. Mevrouw beslist haar hubbie eigenhandig te verdedigen, en roept daarbij de hulp in van een drankverslaafde marine-specialist die wordt vertolkt door de immer rustige Morgan Freeman. Zal dit duo de zaak kunnen oplossen? U mag twee keer raden! In 'High Crimes' zit geen enkele scène die we niet al eens in een andere film hebben gezien: een klerk roept 'All rise!', de kaalgeschoren mariniers in de rechtszaal kijken allemaal bijzonder dreigend, telefoonlijnen worden afgetapt, een auto wordt van de weg geramd, en een met medailles en spelden volgeprikte generaal adviseert Judd krachtig om 'de zaak te laten vallen'. Had ze dat ook maar gedaan, dan hadden we deze vervelende film niet moeten uitzitten! De ooit zo beloftevolle Carl Franklin had er blijkbaar volstrekt geen zin in, en gedraagt zich als een verveelde mechanieker die, gewapend met poetslap en oliekan, de machine draaiende houdt en zich voor de rest geen mieter aantrekt van wat er van de band valt. Slechts die goeie ouwe Morgan Freeman houdt zich enigszins staande: de scène waarin Freeman, in een poging een verdachte dronken te voeren, zelf aan de whisky gaat - en dan vooral de half-berustende, half-berouwvolle manier waarop hij in zijn glas tuurt - is van een intensiteit die deze snel te vergeten film niet verdiende.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234