null Beeld

Review: hollAnd - Drums

Mochten we ooit, door honger en ontbering gedreven, een job bij een telecomoperator aanvaarden, dan zouden we als hoofdklerk op de afdeling Beltonen - hey, een mens moet ambitie hebben - meteen komaf maken met die eeuwige kleffe deuntjes en de heer T...

Herbert Struyf

Mochten we ooit, door honger en ontbering gedreven, een job bij een telecomoperator aanvaarden, dan zouden we als hoofdklerk op de afdeling Beltonen - hey, een mens moet ambitie hebben - meteen komaf maken met die eeuwige kleffe deuntjes en de heer Trevor Kampmann uit Washington DC een vet contract aanbieden. Promotie verzekerd, want geef our man Trevor drie noten en hij schrijft er vier frisse, memorabele popmelodieën mee.

De liedjes op 'Drums' zijn opgebouwd uit de ruwe brokstukken van de eighties-synthpop-explosie - droge drumcomputerklanken en buzzende, overgestuurde synthesizers van groepjes als Spizzenergi, The Normal en The Neon Judgement - en toch klinken ze geen spatje retro. Het zijn haarfijn uitgebalanceerde composities waaruit elke overbodige seconde is weggeknipt. Eén hypercatchy synth-riff, met hier en daar een spitse tegenmelodie, een zoetgevooisde achtergrondzangeres of een onverwachte break: meer heeft de man niet nodig om bijna perfecte, opwindende popsongs te maken. Bovendien lijkt Kampmanns zangstem altijd ergens tussen 'afstandelijk' en 'vertrouwelijk' in te zweven, zodat het nooit helemaal zeker is of we tekstflarden als 'So fucked up / This future / Let's run away / Let's go to bed' of 'I can get a flash of / My hand on your / Backside now' - nu sweet, naïef of gewoon kinky moeten vinden.


HollAnd zoekt altijd meteen naar de essentie. Een song als 'Oh Death' maakt in één klap al uw Gary Numan-cd's overbodig. De intro van 'Sparks' vangt de opwinding van honderden garagerockplaten in drie luttele akkoorden. Zijn songs pieken al, als de gitaren van de jongens van Radiohead nog maar net gestemd zijn. Outro's worden achteloos overgeslagen. De zeven tracks op deze mini-cd duren samen amper twaalf minuten, terwijl de luisteraar tussen de nummers in nauwelijks een halve seconde adempauze gegund wordt.

Het is lang geleden dat we nog eens een popplaat hebben gehoord die klinkt alsof ze in één geweldige gulp op de band of de harde schijf werd gekwakt. Beeld u The Magnetic Fields in na een woelig nachtje hotelbed-hoppen met de vervaarlijke Ann Shenton van Add N To (X). Of laat Pinbacks Rob Crow in gedachten zingen bij de Depeche Mode van 'See You'. Klinkt geweldig, niet? En dan hadden we nog niet eens verteld dat hollAnd later dit jaar een nieuwe full-cd ('I Steal and Do Drugs') uitbrengt. We zijn benieuwd of iemand die plaat van de nummer-één-stek in ons best-of-2001-lijstje zal kunnen houden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234