Review: Hollywood Ending

Woody Allen mocht vorige week op het filmfestival van Cannes een staande ovatie en een speciale prijs in ontvangst nemen, de Palm der Palmen. Volkomen verdiend natuurlijk: Allen is, samen met Robert Altman, de enige nog ademende Amerikaanse cineast d...

Woody Allen mocht vorige week op het filmfestival van Cannes een staande ovatie en een speciale prijs in ontvangst nemen, de Palm der Palmen. Volkomen verdiend natuurlijk: Allen is, samen met Robert Altman, de enige nog ademende Amerikaanse cineast die zich met recht en rede een auteur mag noemen. Nu dient het wel gezegd dat Allen de Fransen een beetje had zitten opvrijen, - in zijn laatste film, 'Hollywood Ending', tevens de openingsfilm van het festival, horen we hem zelfs uitroepen: 'Goddank dat de Fransen bestaan!' En neen, het is niet ironisch bedoeld.

Want in Amerika lusten ze Woody Allen niet meer: er gaat geen kat meer kijken naar zijn films, en bovendien - en dit is nieuw - beginnen ook de meeste filmcritici hem openlijk af te vallen. Allen is op z'n retour, is de algemene teneur. Die bikkelharde diagnose is helaas niet helemaal onterecht: Allens laatste drie films ('Celebrity', 'Small Time Crooks', 'The Curse of the Jade Scorpion') waren niet veel soeps, en ook 'Hollywood Ending' stelt diep teleur. Allen speelt Val Waxman, een door neurotische tics - of wat dacht u - geplaagde filmregisseur die vroeger door iedereen werd bejubeld maar nu nauwelijks nog aan de bak komt (sign o' the times: speelde Woody in 'Stardust Memories' nog een door fans en groupies gestalkte vedette, dan vertolkt hij nu een hasbeen). De spekgladde studiobaas Hal (een goeie Treat Williams) gunt Val een laatste kans en vertrouwt hem de regie van de film noir 'The City That Never Sleeps' toe, maar al op de eerste dag van de opnamen gaat het mis: Waxman wordt getroffen door een acute blindheid. De grote trouvaille van 'Hollywood Ending' is dat Waxman zijn handicap voor de filmploeg verborgen houdt en - met de hulp van de Aziatische camera-assistent - gewoon verder blijft regisseren (Vergezocht? Niet echt: lees de biografie van de halfblinde Hollywood-regisseur Norman Taurog er maar eens op na).

Het probleem met 'Hollywood Ending' is dat Allen té gemakkelijk terugvalt op allerlei flauwe struikel- en tuimeltoestanden. Bovendien begint de ouderdom hem zichtbaar parten te spelen, - het wordt echt wel een beetje gênant om Allen op zijn leeftijd nog te zien flikflooien met een jong duifje als Tiffany Amber-Thiessen. We telden heus wel enkele goeie oneliners (die over kindacteur Haley Joel Osment is nu al klassiek), maar het geheel maakt - net als Allen zelf - een vermoeide, ongeïnspireerde, en leeggelopen indruk.

Het zou een groot onrecht zijn de carrière van Woody Allen af te rekenen op zijn laatste vier films, maar niemand kan ontkennen dat de cineast nu al een paar jaar in een dipje zit. De Amerikanen hebben hem al opgegeven; blijkbaar ontsnapt ook Woody Allen niet aan die ene onverbiddelijke Hollywood-wet die zegt dat je maar zo goed bent als je laatste film. Goddank dat de Fransen nog bestaan!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234