null Beeld

Review: Holy Fuck op Pukkelpop 2010 (Chateau)

Holy Fuck rockten en grooveden zo hard, luid en fantastisch dat we niet meer wisten of we nu moesten headbangen of dansen. Hopen maar dat er niemand stiekem onze euh... moves gefilmd heeft.

Herbert Struyf

Het optreden

Het was eraan te horen dat Holy Fuck non-stop toert. Hoe hoog we hun recente cd Latin' ook inschatten, het podium is de plek waar ze zich pas écht thuisvoelen en waar hun songs pas écht tot leven komen. Aan de meeste elektronische of dance-acts valt live geen donder te zien, maar de tonnen energie die Brian Borcherdt en Graham Walsh uitstralen wanneer ze een beautiful mess van kabels, pedalen, cheape keyboards en speelgoedinstrumenten staan te mishandelen, terwijl een drummer en een bassist zich achter hen in duizend bochten moeten wringen om de capriolen van het tweetal te volgen, hebben we nog maar zelden gevoeld.

Holy Fuck speelt nooit twee keer dezelfde show en ook vanavond dolden ze naar hartelust met Latin'-hoogtepunten Latin America', SHT MTN' en P.I.G.S.' plus een stoet oudere tracks: in een strak tempo rekten of aborteren ze tracks à l'improviste, doorzeefden ze ze met salvo's messcherpe analoge noise of weefden ze er onverwachte Oosterse melodietjes doorheen. Voor Stay Lit' haalden ze zelfs een gitaar te voorschijn, en tijdens 1 MD' vulden ze de Chateau met ambient spookiness uit een 35mm-filmspoel. De gruizige punkfunk-meets-Jah Wobble van Red Lights' sloot er naadloos bij aan. De band leek echt blij dat u zich - net als twee jaar geleden - van uw “geweldige” en “wilde” kant (hun woorden!) liet zien, en serveerde vijftien nummers lang donderende block-rocking-beats, post-rock-op-speed, en overstuurde beatstormen die voortdurend het tentzeil aan flarden dreigden te scheuren. Kele Okereke en Foals-zanger Yannis Philippakis zagen vanuit de frontstage dat het goed was, wij vóélden het aan onze nekspieren en murwgebeukte trommelvliezen. Volgend jaar weer, Chokri?

Hoogtepunt

Climax Stilletos', waarbij uw handgeklap en gejoel er zelfs in slaagde om moeiteloos boven de wild spartelende krautgrooves uit te stijgen. Met extra bonuspunten omdat Holy Fuck de track - net als de rest van de set - zó luid de zaal in katapulteerde, dat we geen noot van de Bloody Beetroots moesten ondergaan. Hulde!

Quote

Er weerklonken een Bonsoir!' (hey, ze zijn ten slotte Canadees) en heel veel thank-you's door de vocoder.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234